గ్లాస్‌ - యసునారి కవాబాటా జపనీస్ కథకు నా తెలుగు అనువాదం

గ్లాస్‌ - యసునారి కవాబాటా 

జపనీస్ కథకు 

నా తెలుగు అనువాదం

I

అతని పదిహేనేళ్ల భార్య యోకో బుగ్గలు పాలిపోయి ఇంటికి వచ్చింది. తల నొప్పిగా ఉంది, ఒక ఘోరం చూచాను’ అన్నది.

సాకే సీసాలు తయారుచేసే గ్లాస్‌ ఫ్యాక్టరీలో ఒక వర్కర్‌ రక్తం కక్కుకున్నాడు. ఒళ్లు కాల్చుకున్నాడు. ఆమె అదంతా జరుగు తుండగా చూచింది.

వాళ్లాయనకు గ్లాస్‌ ఫ్యాక్టరీ గురించి తెలుసు. అక్కడంతా వేడితో పని. సంవత్సరమంతా కిటికీలు తీసే ఉంటాయి. కిటికీ దగ్గర ఇద్దరు ముగ్గురు బయటవాళ్లు నిలబడి చూస్తూ ఉంటారు. ఆ పక్కన ఉండే కాలువలో ప్రవాహముండదు. దానిమీద నూనె మెరుస్తూ ఉంటుంది. అది మురుగుకాలువ లాంటిది.

ఫ్యాక్టరీలో తేమగా ఉంటుంది. లోపలికి ఎండ తగలదు. పనివాళ్లు పొడుగాటి పోల్స్‌ చివరన అగ్గి బంతులతో ఆడుతుంటారు. వాళ్ల చొక్కాలనుంచి, ముఖాలనుంచి మాదిరే, చెమట ఓడుతూ ఉంటుంది. వాళ్ల చొక్కాలు కూడా ముఖాలలాగే మకిలిగా ఉంటాయి. పోల్‌ చివరన ఉన్న అగ్గి ముద్ద, చూస్తుండగానే సీసా ఆకారానికి మారుతుంది. వాళ్లు దాన్ని నీళ్లలో పెడతారు. కాసేపు తరువాత బయటకు తీస్తారు. ఒక్క ఊపుతో విరిచి పక్కన పెడతారు. గూనిగా ఉన్న ఒక కుర్రవెధవ పటకారుతో వాటిని పట్టుకుంటాడు. ఫినిషింగ్‌ ఫర్నేస్‌కు చేరుస్తాడు. పది నిమిషాలలోగా కిటికీ పక్కన నిలబడి చూచే వాళ్లకు తల బరువెక్కు తుంది. గాజు ముక్కమాదిరే గట్టి పడుతుంది.

యోకో చూస్తూ ఉండగానే సీసాలు మోస్తున్న కుర్రవాడు రక్తం కక్కి అలసటతో పడిపోయాడు. అప్పుడే ఎగురుతున్న ఒక

అగ్గిముద్ద వాడి భుజానికి తగిలింది. రక్తం కారుతున్న నోటిని తెరిచి వాడు అరిచాడు. ఎగిరి లేచి చుట్టూ పరిగెత్తి మళ్లీ పడి పోయాడు.

‘జాగ్రత్త, మొద్దు భడవా!’

వాడి భుజంమీద కొంచెం నీళ్లు పోశారు. కుర్రవాడు మూర్ఛపోయాడు.

 

II

‘ఆసుపత్రికి వెళ్లడానికి వాడి దగ్గర డబ్బుల్లేవు. నేను వెళ్లి చూస్తాను’ అన్నది భార్య.

‘తప్పకుండా వెళ్లాలి, కానీ అలాంటి వాళ్లు ఎంతమందో’

‘బాగానే ఉంది, అయినా నాకు సంతోషమే.’

ఇరవయి రోజులు గడిచాయి. కుర్రపనివాడు ఆమెకు ధన్యవాదాలు చెప్పడానికి వచ్చాడు. ‘చిన్న అమ్మాయిగారి’తో మాట్లాడాల న్నాడు. యోకో బయటకు వచ్చింది. కుర్రవాడు తోటలో నిలబడి ఉన్నాడు. ఆమె కనిపించగానే, ద్వారం పట్టుకుని తలవంచి నమస్కరించాడు.

‘ఇప్పుడు కాస్త బాగుందా?’

‘ఏమిటి?’ కుర్రవాడు ఉలిక్కిపడ్డాడు. యోకో ఏడుస్తుందేమో అనిపించింది.

‘నీ గాయాలు నయమయ్యాయా?’

‘అవును’ కుర్రవాడు చొక్కా గుండీలు తీయడం మొదలుపెట్టాడు.

‘అదేమీ అవసరం లేదు...’

యోకో లోపలికి పరుగుగా వచ్చింది. భర్తతో ఏదో అనబోయింది. ఆయన కొంత డబ్బు ఇచ్చాడు. ‘ఇది వాడికివ్వు’ అన్నాడు.

‘నేను వెళ్లను, పనమ్మాయిని పంపించండి’

 

III

పది సంవత్సరాల తరువాత ...

అతను ఒక సాహిత్య పత్రికలో ‘గ్లాస్‌’ అనే కథ చదివాడు. అందులో తమ పరిసరాల వర్ణన ఉంది. ప్రవహించని ఒక నది ఉంది. దానిమీద మెరిసే నూనె ఉంది. ఇక అగ్గిగోళాలు ఎగిరే నరకం ఉంది. కక్కిన రక్తం ఉంది, కాలడం ఉంది. మధ్యతరగతి అమ్మాయి మన్నన కూడా ఉంది.

‘హే, యోకో, యోకో!’

‘ఏమిటది’

‘గ్లాస్‌ ఫ్యాక్టరీలో ఒక కుర్రవాడు మూర్ఛపోవడం చూచావ్‌. వాడికి డబ్బులిచ్చావు, కదూ? అది చాలాకాలం నాటి మాట’

‘అవునవును, అదే జరిగింది’

‘ఆ అబ్బాయి రచయిత అయ్యాడు. సంఘటన గురించి రాశాడు’

‘ఏమిటి? నన్ను చూడనీ. ’

యోకో పత్రికను లాక్కున్నది. కానీ అతను కూడా పైనుంచి చదువుతూ, కథను ఆమెకు చూపించడం తప్పుగా భావించసాగాడు.

అందులో ఆ అబ్బాయి ఆ తరువాత ఒక ఫ్లవర్‌ వేజ్‌ ఫ్యాక్టరీకి మారినట్టు రాసి ఉంది. అక్కడ అతను రకరకాల రంగులు, నమూనాలలో డిజైన్‌లు తయారు చేసి గొప్ప పనితనం చూపించాడు. అతని శరీరానికి, అంతకు ముందులాగ కష్టాలు లేవు. తాను తయారు చేసిన అన్నిటికన్నా అందమయిన వేజ్‌ను ఆ అమ్మాయికి పంపించానని కూడా అక్కడ ఉంది.

‘లేదు, నాలుగయిదు సంవత్సరాల పాటు ఆగకుండా నేను వేజ్‌లు తయారు చేశాను. దానికంతా ఆ అమ్మాయే ప్రేరణ’ ` అక్కడ రాసిన సంగతుల సారాంశం ఇది ` ‘నాలో సామాజిక వర్గాల గురించిన జాగరూకత కలగడానికి కూలీగా నా అనుభవం కారణమా లేక మధ్యతరగతి అమ్మాయి పట్ల ప్రేమ కారణమా? రక్తం కక్కుకోవడం అప్పట్లో చాలా సాధారణం ` మొత్తం రక్తంకక్కి చచ్చినా సాధారణమే. అది తరుముతున్న ఒక శత్రువు దీవెన. ఒక అవమానం. చాలాకాలం క్రితం ఒక యోధుని కూతురు, పోయిన అతని కోటను, శత్రువు దయతో సంపాదించింది. అయితే చివరికి ఆ కూతురు తన తండ్రిని చంపిన మనిషికి ఉంపుడుగత్తెగా మారవలసి వచ్చింది. ఆమె నా బతుకును కాపాడడం ఆ అమ్మాయి అందించిన మొదటి దీవెన. కొత్త ఉద్యోగం వెతకడానికి అవకాశం కల్పించడం రెండవ దీవెన. కానీ నా కొత్త ఉద్యోగం గురించి ఆలోచించండి ` నేను ఏ వర్గం కొరకు వేజ్‌లు తయారు చేస్తున్నానో, నేను నా శత్రువుకు ఉంపుడుగత్తెనయ్యాను. ఆమె అంత అందంగా ఎందుకుందో తెలిసింది. నాకు దీవెనలు ఎందుకు తెలిసింది. ఒకమనిషి సింహంలాగ నాలుగు కాళ్లమీద నడవలేనట్టే, నేను కూడా ఆ అమ్మాయి గురించిన కలను కడిగివేయలేను. ఆ అమ్మాయి అందం నాశనమయినట్టు భావించాను. వర్గపోరాటంలో ముందు నిలిచినా, నేను ఒక గాజు పలకను మాత్రమే. ఒకేఒక్క గాజు ముద్దను. అయినా ఈ కొత్తకాలంలో గాజును మోయనివారెవరు? ముందు మన శత్రువులు ఆ బరువును మోసేలా చూడాలి’ అలా సాగుతుంది కథ.

కథ చదివిన తరువాత యోకో ఏదో ఆలోచిస్తూ దూరాలకు చూడసాగింది. ‘వేజ్‌ ఏమయిందో’ అన్నది.

భార్య ముఖంలో అటువంటి భావన అతను ఎప్పుడూ చూడలేదు. ‘అయినా అప్పటికి నేను చిన్నపాపను’

అతని రంగు మారింది. ‘నిజమే, నీవు మరొక వర్గంతో పోరాడుతున్నా, లేదా ఆ మరొక వర్గం స్థానంలోకి మారి నీతో నీవు పోరాడుతున్నా, అన్నిటికన్నా ముందు, ఒక వ్యక్తిగా త్వరలోనే నీవు నాశనం చేయబడతావని గుర్తించి తీరాలి.’

అది సాధారణం. కథలోని అమ్మాయిలో అతనికి కనిపించిన అందం, తాజాతనం ఇన్ని సంవత్సరాలలో ఒకసారి కూడా అతనికి తోచలేదు. మరి ఆ గూని, పాలిపోయిన ఆరోగ్యంలేని కుర్రవాడికి ఆ శక్తి ఎక్కడినుంచి వచ్చింది?