నగరం మండుతున్నది - హాల్ మార్ షోడెర్ బెర్గ్ (స్వీడన్) కథ

నగరం మండుతున్నది

హాల్ మార్ షోడెర్ బెర్గ్ (స్వీడన్) కథ

కథ 

రెండు కిటికీలున్నాయి. వాటిలో చిత్ర విచిత్రమైన డిజైన్లు మలచిన రాతి తెరలున్నాయి. ఆ చలికాలం ఉదయాన చల్లని సూర్యకాంతి ఏటవాలుగా, చతురస్రాలుగా మెత్తని ఆకుపచ్చ కార్పెట్ మీద పడుతున్నది. ఆ ఎండ వెలుగులో ఒక చిన్న బాబు హాయిగా ఆడుతున్నాడు. వాడికి ఇంకా ఈ ప్రపంచం గురించి తెలియదు. తాను చిన్నవాడినని తెలుసు. పెరిగి పెద్దవాడిని అవుతానని తెలుసు. అయితే తాను పుట్టానని, ఒకనాటికి మరణిస్తానని మాత్రం తెలియదు. తనకు నాలుగు సంవత్సరాలు వయసని తెలుసు. త్వరలోనే ఐదు అవుతుందని తెలుసు. అయితే సంవత్సరం అంటే ఏమిటో మాత్రం తెలియదు. వాడికి కాలం అంటే నిన్న, ఇవాళ, రేపు వరకే తెలుసు.
‘పాపా!’ వాడు ఒక్కసారి ఆశ్చర్యంగా తండ్రిని పిలిచాడు. ఆ తండ్రి అప్పుడే బ్రేక్ ఫాస్ట్ ముగించి, ఆనాటికి మొదటి చుట్ట ముట్టించుకున్నాడు. అతనికి కాలం లెక్క చుట్టలమీద ఆధారపడి సాగుతుంది మరి! ‘నాన్నా! రాత్రి నాకు కలలో చాలాసంగతులు కనిపించాయి! మొత్తం గది కనిపించింది! కుర్చీలు, పచ్చతివాచీ, అద్దం, గడియారం, స్టవ్, అల్మరాలు అన్నీ కనిపించాయి,’ అన్నాడు వాడు.
మాట్లాడుతూనే వాడు స్టవ్ వద్దకు వెళ్లాడు. ఆ పొయ్యి చిటపటలాడుతూ మండుతున్నది. వాడు పొయ్యిని, దాని స్థలాన్ని గమనించ సాగాడు. వాడి దృష్టిలో మొత్తం గదిలో అవి అన్నింటికన్నా గౌరవకరమయిన ప్రదేశాలు.
నాన్న పేపర్ చదువుతూ దాని అంచు మీదుగా బాబును చూచి నవ్వుతున్నాడు. బాబు కూడా జవాబుగా నవ్వాడు. పట్టరాకుండా నవ్వుతున్నాడు. వాడి వయసులో నవ్వు అంటే సంతోషాన్ని తెలియజేసే పద్ధతి. అర్థం లేని సంగతులను చూచి చేసే చప్పుడు కాదు. కొన్ని రోజులక్రితం బాబు కిటికీ దగ్గర నిలుచున్నాడు. చంద్రుడిని చూచి నవ్వాడు. అంటే చంద్రుడు అతనికి నవ్వులాటగా కనిపించిందని కాదు. గుండ్రంగా, అందంగా వెలుగుతున్న చంద్రుని చూసిన బాబుకు ఆనందం కలిగింది. అంతే!
వాడి నవ్వు అయిపోయింది. కష్టపడి కుర్చీ మీదకు ఎక్కాడు. గోడ మీది ఒక చిత్రాన్ని చూపించాడు.
‘అన్నిటికీ మించి కలలో ఈ బొమ్మ కనిపించింది,’ అన్నాడు.
అది, ఏ బర్నింగ్ సిటీ అనే పాత డచ్ పెయింటింగ్ యొక్క ఫోటోగ్రాఫ్.
‘అవునా! కలలో ఏం కనిపించింది అందులో?’ నాన్న అడిగాడు.
‘నాకు తెలియదు.’
‘గుర్తు తెచ్చుకో! ‘
‘ఆ! అంతా మండుతున్నది. నేనేమో కుక్కను నిమిరాను.’
‘కానీ మామూలుగా నీకు కుక్కలు అంటే భయం కదా?’
‘అవును. కానీ బొమ్మలో కుక్కను ముట్టుకుంటాను’.
వాడు మళ్ళీ నవ్వసాగాడు. హాయిగా ఆడడం సాగించాడు.
చివరకు బాబు నాన్న దగ్గరకు వచ్చాడు. ‘నాన్నా, నాన్నా! ఆ బొమ్మని కిందకు తీయవా? నాన్న నాకు నిన్నటి లాగే ఆ బొమ్మను చూపిస్తాడోచ్!’ అన్నాడు.
ఆ బొమ్మ గదిలోకి కొత్తగా వచ్చింది. సరిగ్గా మొన్ననే వచ్చింది. మిగతా గోడలమీద ఉన్న చిత్తరువులన్నీ బాబుకు బాగా తెలుసు. అంకుల్ స్ట్రిండ్ బెర్గ్, అంకుల్ షోపార్ (షోపెనవర్), అంకుల్ నెపోలియన్, ముసలి గ్యోఠే, నానమ్మ చిన్ననాటి ఫోటో. అయితే ఈ మండుతున్న నగరం కొత్తది. అంతేగాక అది మిగతా వాటికన్నా ఎంతో ఆసక్తికరంగా ఉంది. తండ్రి తన బాబు మాట విన్నాడు. చిత్తరువును గోడ మీదనుంచి తీశాడు. ఇద్దరూ ఆనందంగా దాన్ని చూడసాగారు. ఒక పెద్ద నీటిమడుగు ఉంది. అది వంపు తిరిగి సముద్రంలో కలుస్తున్నది. నీటిలో తెప్పలు, బోట్ లు ఉన్నాయి. వంకర వంతెనల కిందుగా అవి పోతున్నాయి. ఆ పక్కన పెద్ద టవర్ ఉంది. ఎడమతీరం మీద మండుతున్న నగరం ఉంది. పైన నిటారు గోపురాలుగల వరుస యిండ్లు, వాటి పైకప్పులు, చర్చ్ లు, మరిన్ని టవర్లు. బోలెడంత మంది అటుయిటు పరుగెత్తుతున్నారు. సముద్రంలాగే మంటలు వ్యాపిస్తున్నాయి. పొగ మేఘాలుగా లేస్తున్నది. గోడలకు నిచ్చెనలు వేసి ఉన్నాయి. గుర్రాలు బండ్లను లాగుతూ పరిగెడుతున్నాయి. రేవుల్లో బ్యారెల్స్, సంచులు చెత్తచెత్తగా పడి ఉన్నాయి. నదిమీద ఒక తెడ్లనావలో బోలెడంత మంది జనం. అదేమో తలకిందులు అయ్యేందుకు సిద్ధంగా ఉంది. వంతెన మీద జనం ప్రాణభీతితో పరిగెడుతున్నారు. బొమ్మలో ముందువైపు మాత్రం, రెండు కుక్కలు ఒకదాన్ని మరొకటి వాసన చూస్తున్నాయి. బొమ్మలో మరీ వెనుక నీళ్లు, సముద్రంలో కలిసిన చోట చంద్రుడున్నాడు. చాలా చాలా చిన్నగా ఉన్నాడు. చుట్టూ మబ్బులు పాలిపోయినట్లున్నాయి. అవి కింద బీభత్సాన్ని నిస్సహాయంగా చూస్తున్నట్టున్నాయి.
‘నాన్నా! నగరం ఎందుకు మండుతున్నది?’ బాబు అడిగాడు.
‘ఎవరో మంట విషయంగా నిర్లక్ష్యం చేసి ఉంటారు! ‘
‘నిర్లక్ష్యం చేసింది ఎవరు?’
‘ఇంత జరిగిన తర్వాత చెప్పడం కష్టం’
‘ఎంత జరిగిన తర్వాత?’
‘ఈ నగరం తగలబడి వంద సంవత్సరాలయింది,’ నాన్న చెప్పాడు.
అదే బాబుకు అర్థం కాని సంగతి. ఆ సంగతి నాన్నకు తెలుసు. అయినా ఏదో చెబుతాడు. బాబు ఆలోచిస్తూ కొంతసేపు ఉండిపోయాడు. అతనికి మెదడులో విషయాలను గురించి కొత్త ఆలోచనలు, భావనలూ పుడుతున్నాయి. అవి పాతవాటితో కలుస్తున్నాయి. చిన్న వేలుతో పఠం వైపు చూపిస్తూ, అవును, కానీ నిన్న కూడా అది తగలబడుతూ ఉంది. ఇక ఇవాళ ఇప్పుడు కూడా తగలబడుతున్నది. వాస్తవానికి, చిత్రాలకూ మధ్య తేడాను వివరించాలని తండ్రి ప్రయత్నం మొదలుపెట్టాడు. ‘అది నిజమైన నగరం కాదు, అన్నాడు. అది కేవలం బొమ్మ, అసలు నగరం ఏనాడో తగలబడిపోయింది, అది యిప్పుడు లేదు. బొమ్మలో అటుయిటు పరిగెత్తుతున్నవాళ్లంతా చనిపోయారు. వాళ్ళిప్పుడు లేరు. ఇళ్లన్నీ కాలిపోయాయి. టవర్స్ పడిపోయాయి. వంతెన కూడా కూలింది.’
‘టవర్స్ కాలి, కూలిపోయినయా?’ బాబు అడిగాడు.
‘అవును. కాలినయి, కూలినయి.’
‘బోట్లు కూడా చచ్చినయా?’
‘బోట్లు కూడా ఎప్పుడో పోయాయి. అయితే నీవు అనుకుంటున్నట్టు అవి స్టీమ్ బోట్స్ కావు. మామూలు తెరచాప రకం. ఆ కాలంలో స్టీమ్ బోట్స్ లేవు.’
బాబు కింద పెదవి ముందుకు చాచాడు. అర్థం కాలేదు అన్న భావం వెలిబుచ్చాడు.
‘నాకేమో అవి స్టీమ్ బోట్స్ లాగా కనబడుతున్నాయి. ఆ స్టీమ్ బోట్ పేరేమిటి నాన్నా?’
వాడి మెదడు వాడికి ఉంది. బాబు మెదడు. తండ్రి విసిగిపోయాడు. కానీ ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు. బాబు వేలితో డచ్ వ్యాపార నౌకలను చూపించాడు. ఆ స్టీమర్ పేరు బ్రేగ్. ఆ పక్కది హిల్లర్ సీ. ఇక మరొకటి ప్రిన్సెస్ ఇంగెబోర్గ్. తనకు తానే అనుకుంటున్నాడు.
‘నాన్నా! చంద్రుడు కూడా కూలిపోయాడా?’ వాడు ఒక్కసారిగా అడిగాడు.
‘లేదు. చంద్రుడు ఇంకా ఉన్నాడు. బొమ్మలోని అన్నింటిలోనూ మిగిలింది చంద్రుడే. ఆ చంద్రుడినే కిటికీలోనుంచి చూచి నీవు నవ్వింది.’
మళ్లీ కుర్రవాడు ఆలోచనలో పడిపోయాడు. మళ్ళీ ఒక ప్రశ్న పుట్టింది.
‘నాన్నా! ఈ నగరం కాలిపోయి చాలాకాలం అయిందా? మనం ప్రిన్సెస్ మీదకు వెళ్ళామే. అంతకంటే చాలా ముందా?’
‘ఇంకా చాలా చాలా ముందు. ఆ నగరం తగలబడినప్పుడు, నీవు లేవు. నేను, అమ్మా, లేము. నాయనమ్మ కూడా లేదు!’ తండ్రి వివరించాడు.
ఒక్కసారిగా బాబు ముఖం గంభీరంగా మారింది. అతడు చిక్కులో పడినట్టు తెలుస్తుంది. చాలాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. అయినా ఏమీ తోచినట్టు లేదు.
‘ఒకటి చెప్పు నాన్నా! నగరం మండినప్పుడు నేను ఎక్కడున్నాను? నేను అమ్మతో ఊరికి వెళ్ళినప్పుడా అది మండిపోయింది?’’
కాదు, ముసలాయనా! నగరం మండినప్పుడు నీవింకా లేనేలేవు!’ జవాబిచ్చాడు.
చిన్నబాబు కింద పెదవి మళ్లీ ముందుకు వచ్చింది. నీవు చెప్పేది నేను అవుననడానికి లేదు, అని చెబుతు న్నట్టు ఉంది తీరు. ఈసారి రెట్టించి అడిగాడు.
‘సరే, అయితే మరి నేను అప్పుడెక్కడున్నాను?’
‘నీవు లేనే లేవు,’ తండ్రి జవాబు యిచ్చాడు.
బాబు కళ్ళు పెద్దవి చేసి తండ్రి వైపు చూచాడు. ఒక్కసారిగా చిన్నారి ముఖంలో వెలుగు కనిపించింది. తండ్రి నుంచి అతను దూరంగా జరిగాడు. మళ్లీ ఆటలో పడిపోయాడు. పచ్చని తివాచీ మీద పడిన ఎండల్లో తిరుగుతున్నాడు. గట్టిగా అరుస్తున్నాడు.
అవును. అదే మరి. నేను ఎక్కడో ఉన్నాను. ఎక్కడో ఉన్నాను.
తండ్రి తనతో తమాషా చేస్తున్నాడని బాబు అభిప్రాయం. అర్థంలేని ఆలోచన. పని అమ్మాయిలు అప్పుడప్పుడు తనతో సరదాగా అర్థంలేని మాటలు అంటారు. తండ్రి కూడా అదే చేస్తున్నాడని బాబు భావన.
అందుకే హాయిగా ఎండమరకల్లో ఎగురుతూ ఆడుతున్నాడు.