కరెంటు
మిఖయిల్ జోషెంకో : రష్యన్ కథ
కరెంటు
మిఖయిల్ మిఖయిలోవిచ్ జోషెంకో
ఇవాళ రేపు, అన్నలారా, అన్నిటికంటే
ఫ్యాషనబుల్ మాట ఏమిటి?
ఇవాళటి అన్నిటికన్నా ఫ్యాషనబుల్ మాట అదే, “కరెంటు, అంటే
ఎలక్ట్రిఫికేషన్'.
సోవియట్ రష్యాని కరెంటు లైట్లతో వెలిగింపజేయడం అన్నది (ప్రస్తుతం
చాలా ప్రాముఖ్యతగల విషయం అనడంలో
అనుమానంలేదు. కానీ, ప్రస్తుతానికి, అందులో
కొంత అసౌకర్యంగా కూడా ఉంది. నేనంటున్నది, కామ్రేడ్స్, దాని
ధర ఎక్కువగా ఉందని మాత్రం కాదు. దానికి డబ్బులు కావాలి అంతే. లేదు, నేను
చెప్పేది మరొకమాట.
నేను చెపుతున్నది ఇది:
నేను, కామ్రేడ్స్, ఒక
పెద్ద బిల్డింగ్లో బతుకుతున్నాను. ఆ మొత్తం బిల్డింగ్లో పారఫిన్ మైనం వాడతారు.
మాలో కొందరికి
దీపాలున్నాయి. కొందరికి వత్తి వేసిన నూనె దీపాలున్నాయి. ఇక
అందరికన్నా బీదవాళ్లు చర్చ్ కొవ్వొత్తులతో పని గడుపుకోవాలి.
బతుకు అంత సులభమయినది కాదు.
ఇక అప్పుడు అందరూ లైట్లు పెట్టించసాగారు.
మొట్టమొదట హౌజ్ మేనేజర్ ఇంట్లో. తన గదిని అతను వెలుగుతో
నింపాడు
- అంతే. ప్రశాంతంగా ఉంటాడు. అతని
ఆలోచనలను బయట పడనివ్వడు. వింతగా అటూఇటూ తిరుగుతూనే ఉంటాడు.
తెలియకుండానే తరచూ ముక్కు చీదుతూ ఉ౦టాడు. అయినాసరే తాను దేన్నిగురించి
ఆలోచిస్తున్నాడన్నది మాత్రం బయటకు రానివ్వడు.
ఇక అప్పుడు మా ఆవిడ అనే, యెలిజవెతా
ఇగ్బాత్యేవ్నా |ప్రాఖరోవా, లోపలికి
వచ్చేసింది. మనం కూడా అపార్ట్మెంట్ని
వెలిగించాలంటుంది. “అందరూ
లైట్లు పెట్టిస్తున్నారు. డైరెక్టర్ కూడా లైట్లు పెట్టించాడు" అంటుంది ఆమె.
కనుక - ఇక - మేమూ అదే పని చేశాము.
లైట్లు పెట్టేశారు. అపార్ట్మెంట్ వెలుగుతో నిండింది - ఓహో
పైలోకం! ఏం మురికి, ఏం చీదర!
అప్పటివరకు, నీవు పొద్దున్నే లేచి పనిలోకి
పోతావు,
సాయంత్రం తిరిగి వచ్చేస్తావు, నీటీ తాగేస్తావు, ఇక పడక
చేరుకుంటావు.
కేవలం పారఫిన్ వెలుగులో ఒక్క విషయం కూడా నీవు చూడజాలవు.
మరి ఇప్పుడో వెలుగు నిండిపోయిన తరువాత – గోడమీద ఊడి ఊగిసలాడుతున్న వాల్పేపర్
ఇంకా నేలమీద పడిఉన్న ఎవరిదో అరిగిపోయిన స్లిప్పర్ అన్నీ కనబడతాయి. పాకుతున్న ఒక నల్లి, వెలుగునుంచి
తప్పించుకుపోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ నీకు కనబడుతుంది. ఇక్కడొక పాత చింపుగుడ్డ, అక్కడొక
ఉమ్మి కళ్లె,
ఒక సిగరెట్ ముక్క ఎగురుతున్న ఒక మిన్నల్లి....
ఓహో పైలోకం! నైట్ వాచ్మన్ను పిలవడానికి ఇక అది చాలు.
అలాంటి దృశ్యం చూడడం దు:ఖకరం.
మా గదిలో, ఉదాహరణకు, మాకొక సోఫా
ఉంది. అది ఏమంత చెడ్డ సోఫా కాదని నేను ఎప్పుడూ అనుకునే వాడిని -
నిజానికి మంచి సోఫా అనుకున్నాను! సాయంత్రాలలో నేను దానిమీద
కూచునేవాడిని. ఇక ఇప్పుడు & ఎలక్ట్రిసిటీతో - ఓహో
'పైలోకం! అది సోఫానా! అక్కడా ఇక్కడా పైకి చొచ్చుకువచ్చిన
ముక్కలు,
కొన్ని వేళ్లాడే ముక్కలు, కొన్ని రాలిపడుతున్న ముక్కలు.
అటువంటి సోఫా మీద నేను ఎలా కూచోగలను? నా
ఆత్మ ఘోషిస్తున్నది.
లేదు, నేను, పెద్ద
లగ్జరీలో బతుకుతున్నానని అనుకోవడం లేదు. చూచిన ప్రతి వస్తువూ తిరగబడుతున్నట్టు
కనబడుతున్నది.
చేస్తున్న ప్రతి పని తప్పుదారి పడుతున్నది.
అప్పుడు నేను డియర్ ఎలిజబెతా ఇగ్బాత్ర్యేవ్నాను చూచాను.
ఆమె దు:ఖంగా కనిపించింది. తనలో తాను మాట్లాడుకుంటున్నది.
వంటింట్లో వస్తువులను సర్దుతున్నది.
'దేని గురించి దుఃఖంగా ఉన్నావు, నా
ప్రియమయిన భార్యామణీ?” నేను అడిగాను.
ఆమె భుజాలు ఎగరేసింది.
ప్రియమయిన మగాయనా, ఇంతకాలంగా నేను ఎంత మురికి బతుకు
గడిపానో నాకే తెలియదు” ఆమె అన్నది.
నేను మా వస్తువులవేపు చూచాను. పెద్ద గొప్పవి ఏమీ కావని
అనుకున్నాను. మురికి, ఇంకా చీదర, ఒకరకం పీలికలు, ఇక మరోరకం
పీలికలు,
అన్నింటిమీదా వెలుగు వెల్లువెత్తి అన్నీ నీకంట్లోకి సూటిగా చూస్తున్నాయి.
సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చినప్పుడు నాకు నోట్లో ఏదో
తట్టుకున్నట్టు ఉంటుందని, మీరు అనవచ్చు.
నేను వస్తాను, లైటు వేస్తాను, కొద్దిసేపు
దాన్ని బాగా చూస్తాను, ఆ తరువాత మాత్రం ముఖాన్ని తలగడలో దాచుకుంటాను.
అప్పుడు నేను ఆలోచనలో పడతాను. జీతం అందుకుంటాను. ఆ తరువాత
సున్నం కొన్నాను, దాన్ని బాగా కలిపాను - ఇక
పనిలోకి దిగాను. వాల్ పేపర్ని లాగేశాను, నల్లులను
నలిపేశాను,
బూజులను దులిపేశాను. సోఫాను సర్దాను, రంగులు వేశాను,
పొంగిపోతూ చూచాను - నా ఆత్మ ఇప్పుడు పాడుతూ ఆనందంగా ఉంది.
నేను మంచిపని చేశాను. కానీ మరీ అంత మంచిపని కాదు. అంతా
వ్యర్థమయింది ప్రియమయిన అన్నలారా, ఆ డబ్బులన్నీ
గాలిలో పోయాయి. మా ఆవిడ తీగలు కత్తింరించేసింది.
లైటు ఉంటే బతుకు భయంకరమయిన మురికిగా కనిపిస్తుంది, ఏమంటావ్, మన
బీదతనం మీద లైటు వెలిగించడమేనా?
నల్లులు కూడా నవ్వలేక చచ్చిపోతున్నాయి” అన్నది ఆమె.
నేను ఆమెను అడుక్కున్నాను, ఆమెతో
వాదం వాదించాను. అయినా లాభం లేదు.
కావాలంటే నీవు మరో అపార్ట్మెంట్లోకి మారవచ్చు. నేను
మాత్రం లైట్లో ఉండడానికి రాను. నా దగ్గర ఇంటిని మళ్లీ
బాగు చేయించడానికి, దాన్ని
కొత్తదిగా మార్చడానికి డబ్బులు లేవు” ఆమె చెప్పింది.
కానీ, నేను మాత్రం ఎలా మారగలను, కామ్రేడ్స్, సున్నం
పేరున బోలెడంత ఖర్చు పెట్టాశాను మరి? నేను లొంగిపోయాను.
లైట్లు మంచివే, అన్నలారా, కానీ
వాటితో బతకడం మాత్రం సులభం కాదు.
(1924 కథ)
No comments:
Post a Comment