Booger? or What?

‘‘లోకబాల్య’’ తిలక్‌ - శ్రీశ్రీ వ్యాసం

‘‘అన్నం చల్లారి పోతోంది తమ్ముడూ’ అని చెప్పడానికి వచ్చాను, నీ గుడిసె తలుపు తాళం వేసి ఉంది.  అక్కడో కాగితపు చీటీ చూశాను. అందులో ‘ నా కోసం దుఃఖించు’ అని వ్రాసిఉంది. కింద ఏ సంతకమూ లేదుగాని, ఆ అక్షరాలలో మానవజాతి సొంత దస్తూరీని పోల్చుకున్నాను.’’
పిన్న తనంలో మరణించిన ఫ్రెంచి కవి రాంబోమీద ఒక అమెరికన్‌ కవి వ్రాసిన గీతం ఇది. చిన్నతనంలోనే చనిపోయిన అన్ని దేశాల కవులకీ ఇది వర్తిస్తుందనుకుంటాను, శంకరాచార్యుడు, షెల్లీ, రూపర్ట్‌బ్రూక్‌, డీలన్‌ థామస్‌, పెనుమర్తి వెంకటరత్నం, కొంపెల్ల జనార్దనరావు, దేవరకొండ బాలగంగాధరతిలక్‌ అందరికీ ఇది అనువర్తిస్తుంది.
‘‘లోకమాన్య’’ బాల గంగాధరతిలక్‌ను అందరూ ఎరుగుదురు. మన తెలుగు తిలక్‌ను తెలుగువారిలోనే ఎంతమంది ఎరుగుదురో చెప్పలేను. అతను చనిపోయినప్పుడు కొన్ని పత్రికలు ఆ వార్త ప్రచురించాయి. కొందరు మిత్రులు గద్యాలలోనూ, పద్యాలలోనూ, తమ సంతాపం ప్రకటించారు. ఆ మధ్య ఒక సాహిత్య పత్రిక తిలక్‌ స్మారకార్థం ఒక సంచిక వెలువరించింది. మళ్ళీ ఇప్పుడీ సంచిక వెలువడుతోంది.
మిత్రుడు శ్రీ కాళిదాసు దీనికి సంపాదకీయం వ్రాయమని అడిగినప్పుడు నేను కొంచెం సంకోచించాను. ఎందుచేతనంటే తిలక్‌ను రెండు మూడు సార్ల కంటె ఎక్కువ పర్యాయాలు నేను కలుసుకోలేదు. అతని రచనలన్నీ చదివానని కూడా చెప్పలేను.  ‘అయినా నువ్వే ఇది వ్రాసి తీరా’లని మిత్రుడడిగితే సరే అన్నాను.
తీరా వ్రాయాలని కూర్చుంటే ఏమి వ్రాయడానికీ తోచలేదు. ‘‘లోకబాల్య’’ అనే బిరుదం మాత్రం స్ఫురించింది. చనిపోయే క్షణందాకా మానవుని బాల్యదశలోని అమాయకత్వాన్ని తిలక్‌ నిలుపుకున్నాడనే నా ఉద్దేశం. కాని అతని రచనల్లో మాత్రం పరిపుష్టమైన పరిణతి ఉంది.  ఇంగ్లీషు కవి విల్లియం బ్లేక్‌ తన పాటలలో కొన్నిటిని ‘‘ అమాయకత్వపు పాటలు’’ అనీ, మరికొన్నిటిని ‘‘అనుభవపు పాటలు’’ అనీ అన్నాడు.  తిలక్‌ కవితలో ఈ అమాయకత్వమూ, అనుభవమూ రెండూ ఒకే చోట గోచరిస్తాయి.
పాఠకులకొక సందేహం కలగవచ్చును. తిలక్‌ రచనలన్నీ చదవకుండానే నేనీ అభిప్రాయం ఎలా తెలియచెయ్య గలుగుతున్నానని! మరేం లేదు. ఇప్పుడు నేనుంటూన్న ఈ మద్రాసు నగరంలో తూర్పున ఒక మహా సముద్రం వుంది. నగరంలో ఎన్నో దేవాలయాలున్నవి. సముద్ర తీరానికి చాలా అరుదుగానూ, దేవాలయాలలోనికి అంతకన్నా అరుదుగానూ వెళ్ళే నేను అవన్నీ అక్కడ ఉండడంలోనే ఒక ఆనందం, ఒక ఆత్మ సంతృప్తీ పొందుతూ ఉంటాను. మహిమాన్వితమైన అమాయకత్వాన్ని ఆ దేవాలయ  గోపురాలలో నేను చూస్తాను. ఇక మహా సముద్రం ఉందంటే అద మానవ జీవితానుభవ సమస్తానికీ ఒక చక్కని ప్రతీక! ఔను తిలక్‌ రచనలన్నీ నేను చదవలేదని మరోమారు మనవి చేస్తున్నాను. కాని చదివిన కొలది పాటి రచనలే చాలు తిలక్‌ను మొదటి తరగతి రచయితలలో ఒకడని గుర్తించడానికి!
విచారించవలసిన విషయం ఏమిటంటే తిలక్‌ ఇంకా ఎన్నో రచనలు కావించడానికి సన్నాహాలు చేస్తున్న సమయంలోనే అతడు మరణించడం! ఇది వరకతడు వ్రాసిన వాటి కన్న ఎన్నో రెట్లు గొప్ప రచనలను మనం పోగొట్టుకున్నా మన్నమాట. తనలోని సృజనశక్తి సుతీక్షణంగా విజృంభిస్తున్న సమయంలోనే అతను మరణించడం దురదృష్టకరం!
అందుకే నాకనిపించింది తిలక్‌ చనిపోవడం అంటే మిట్ట మధ్యాహ్నమే సూర్యుడస్తమించినట్టుందని !
Thanks to the sources!
I am in awe of Tilak's writings!

Avasarala Kanyakumari - Padmasri Award

Shravanam again!!

This is in celebration of the State recognition to Kum Kanyakumari.
She surely, deserves much better!!

Kum Kanyakumari - Violin 

Guruleka - Ragsudharasa - Nee_dayarada

Who the hell?

Here is my latest !

The container says, Tobacco kills.

Tobacco, my foot

Love kills

Lover kills

Food kills

Hunger kills

Simply a word kills

What if tobacco kills

I don’t care

I live and I choose to die

Many things kill me

Firstly my decisions,

Only then other things

I don’t care!

Telugu Version added on 03-07-15


పోతే పోనీ పోరా

పొట్లం మీద అక్షరాలు భయపెడుతున్నయ్

పొగాకు చంపుతుంది, అని

అవునూ,

పొగాకు చంపుతుందా?

దానికంత దమ్ముందా?

ప్రేమ చంపుతుంది!

ప్రేమికురాలు చంపుతుంది!

అన్నం చంపుతుంది!

ఆకలి చంపుతుంది!

మామూలుగా ఒక మాట చంపుతుంది!

ఇక పొగాకు చంపితేనేమట?

పోతే పోనీ పోరా!

నాబతుకు! నాచావు!!

అందరూ చంపే వాళ్లే!

అన్నిటికన్నా ముందు నా ఆలోచనలు!

ఆ తరువాతే మిగతా అన్నీ!!

పోతే పోనీ పోరా!!

Be Happy!

You can be happy!
Not that all good things are happening to you!
You can, if you choose to, be happy!

I was reading this and thought, you too could read it!

Happiness (real happiness, which feels like a warm, steady glow inside your
body), comes from the inside out. A person who manages this emotion well
wakes up happy in the morning. And when he encounters challenges throughout
the day, he can maintain a certain level of his happiness. In fact, his happiness
buoys his spirits when encountering the trials and tribulations of daily
living, and it keeps his mind clear, preventing him from getting caught up in
unproductive self-pity or other non-helpful emotions. Happy people come up
with more solutions to problems than sad or depressed people do.
Although sad people generally pay more attention to details than happy
people, happy people accomplish more than sad people. Of course, because
happiness and sadness are emotions, they do fluctuate. So, you can control
your mood to serve your own purpose. Being emotionally intelligent involves
knowing when to be happy, sad, excited, anxious, or even vigilant.
People prefer being around other people who are happy. Happy leaders have
followers who are very engaged. You can find many advantages to being
happy. People will appreciate you more, you can get through tough times
easier, you’ll feel better, and you’ll be more helpful to others. Research even
shows that happy people live longer (or miserable people die sooner).

Cuty Scape - A Photograph

Looks like my photographic expeditions are limited to my balcony.
Then also, I thought, this picture is good enough.

Rumi on Love

One went to the door of the Beloved and knocked.

A voice asked, "Who is there?"

He answered, "It is I"

The voice said, "There is no room for Me and Thee ."

The door was shut.

After a year of solitude and deprivation he returned and

knocked .

A voice from within asked, "Who is there?"

The man said, "It is Thee ."

The door was opened for him .

(Jalaluddin Rumi)

Anwari, like the Western magician-poets of old, emphasizes

that the poet and lover shade into one another :

If to be a lover is to be a poet, I am a poet ;

If to be a poet is to be a magician, I am a magician ;

If to be a magician is to be thought evil, I can be

thought evil ;

If to be thought evil is to be disliked by worldlings, I

am content to be such .

Disliked by worldlings is to be a lover of the true reality,

more often than not .

I affirm that I am a Lover!

A Sufi poet of the seventeenth century says, in the Key of

the Afghans:

The arrow needs an archer, and poetry a magician .

He must ever hold in his mind the scales of meter, rejecting

the long and the short. Truth is his mistress,

astride a black steed, veiled in allegory. From beneath

her lashes shoot a hundred unerring glances . The poet

will decorate her fingers with multihued jewels, adorn

her with the perfume and scent of saffron metaphor .

Alliteration will ring like foot bells ; on her bosom will

be the mystery of concealed rhyme. Together with the

secrets of inner meaning, the concealing eyes, these

make her body a perfection of mystery.