బదరీ (చిన్న కథ) : లక్ష్మీనాథ్ బెజ్ బారువా (అస్సాం గ్రామీణ జీవిత దృశ్యము)

 

బదరీ (చిన్న కథ) : లక్ష్మీనాథ్ బెజ్ బారువా

బదరీ (చిన్న కథ)

లక్ష్మీనాథ్ బెజ్ బారువా (అస్సాం గ్రామీణ జీవిత దృశ్యము)

శిశురాం అప్పుడే పొలం నుంచి తిరిగి వచ్చాడు. తొందరగా స్నానం చేసి అంగవస్త్రాన్ని మార్చుకుని, సరాసరి వంటింటిలోనికి వెళ్ళాడు. అతని భార్య బదరి మధ్యాహ్న భోజనానికి వంట చేస్తున్నది. అన్నం ఇంకా వండలేదని, కూర ఇంకా తయారు కాలేదని చూసి శిశురాంకు కోపం వచ్చింది. ఆకుకూర లింకా తరగనే లేదు, అరిటాకు మధ్య కత్తిపీట చచ్చిపడి ఉన్న నెమలిలా ఉంది. పక్కనే పడుకున్న చేప, వంటి నిండా బూడిద పూసుకుని, త్రాగడంతో మత్తెక్కిన సన్యాసిలా ఉంది. మరొక పక్క, పొగ వల్ల కళ్ళు మూతలు పడిపోయిన బదరి, పొయ్యి రాజేస్తున్నది.

భోజనం ఇంకా తయారు కాలేదని శిశురాం చిందులు తొక్కుతున్నాడు. ఉదయం నుంచి అతని మనసు చికాకుగానే ఉంది. అనేకానేక కారణాల వల్ల అతని ఆగ్రహం పెరిగిపోయింది. నిన్నటి రోజున కృష్ణ ఏకాదశి కనుక దోషమని నాగలి పట్టనే లేదు. నేడు గిత్తలు చాలా చికాకు కలిగించాయి. ఉదయాన్నే పొరుగింటి బహువాతో సరిహద్దురాళ్ల గురించి పేచీ పెట్టుకున్నాడు. తగాదా ముదిరిపోయేదే, కానీ బహువా రానున్న ప్రమాదం గమనించి, చల్లగా జారుకున్నాడు. కోపమంతా ఇల్లాలి మీద తీర్చుకోనడమనేది సామెత కాదు, పూర్తిగా సత్యం. ఇదివరకు ఒకసారి బహువా వల్లనే బుర్ర వేడెక్కిపోయి, గిత్తలకు వేళ్ళకి మేత వేయలేదని కారణం మీద, శిశురాం తన భార్యను చితక కొట్టడం ద్వారా తన కోపాన్ని తీర్చుకున్నాడు.

బదరీ భూదేవి వంటిది. భర్త ఆగ్రహావేశాలను పల్లెత్తు మాట అనకుండా సహించింది. నిజానికి - నిద్ర, ఆకలి ఎలాంటివో వివాహిత స్త్రీకి దెబ్బలు, ఛీత్కారాలు అటువంటివేనని ఆమె నమ్మకం. కానీ దేనికైనా ఒక పరిమితి ఉన్నది. సహనానికి మారుపేరైన భూదేవి కూడా ఒక్కొక్కప్పుడు ఆగ్రహిస్తుంది. భూకంపం సంభవిస్తుంది. పరిస్థితులు భరింపరానివిగా తయారైనప్పుడు బదరీ కూడా ఎదురు తిరిగితే అసహజమవుతుందా?

బదరీ పొగతో వేగిపోయింది. ఆమె వంక కసిగా చూసి, ఆవేశంతో అరిచాడు. 'ఇంత పొద్దెక్కినా వంట ఎందుకు చేయలేదే? ఫలాని వారి కూతురా’ అతని కళ్ళు, ముఖం కోపంతో జేవురించాయి.

పొగలోంచి తల వెనుకకు తిప్పి బదరీ ఇలా అన్నది, ‘నా కాళ్లు చేతులు పొయ్యిలో పెట్టి వంట చేయనా?  ఇంట్లో ఒక్క ఎండు పుల్ల అయినా లేదు. తడిపుల్లలు ఊది ఊది ప్రాణం కడగంటుతోంది. ఏమీ చూడకుండా అలా విరుచుకుపడడం బాగున్నదా?’ ఆమె కనురెప్పలు చెమటతో బరువెక్కాయి.

‘ఏమిటి అన్నావు, ముండా?’ అని శిశురాం కంఠం చించుకున్నాడు. ఆవేశంతో బదరీ వంకకు ఒక అడుగు వేసి, కిందనున్న కత్తిపీట తీసి దానితో ఆమె వీపున ఒక్క వేటు వేశాడు. మరొక దెబ్బ తీసే లోపల బదరీ ఆర్తనాదం విని శిశురాం తమ్ముడు కినారాం ఒక్క అంగన వచ్చి, అన్నను పట్టుకొని బయటకు లాగి వేశాడు. పాపం బదరి నెత్తురు మడుగులో స్పృహ తప్పి పడిపోయింది. తర్వాత ఆమెను ఆసుపత్రికి తీసుకువెళ్లారు.

మూడవ నాడు బదరికి తెలివి వచ్చింది. కళ్ళు తెరిచి, ఎవరి కోసమో అన్నట్టు గది అంతా కలయ చూచింది. చేరువగా వచ్చిన నర్స్ ను చూచి, బదరీ నీరసంగా ‘ఏరీ ఆయన?’ అని అడిగింది.

‘ఎవరు కావాలెనమ్మా?’

‘మా బాబు తండ్రి.’

‘ఆ దుష్టుడా? జైల్లో ఉన్నాడు.’

‘వారిని ఇక్కడికి రప్పించరూ? బదరీ జాలిగా అడిగింది.

‘ఎలా రాగలడూ, అయినా ఇప్పుడు అతన్ని గురించి ఆలోచించకూడదు నువ్వు. నీ ఆరోగ్యం మరింత పాడవుతుంది.’

నర్స్ మాటలు వింటూ ఉండగానే బదరీ కళ్ళు మూతపడ్డాయి. కొద్ది క్షణాలలో ఆమెకు తెలివి తప్పింది. విషయం తెలుసుకున్న డాక్టరు, శిశురాంను తీసుకురాకపోతే రోగి పరిస్థితి విషమించవచ్చునని గ్రహించాడు. తిరిగి తెలివి వచ్చేసరికి బదరి తన భర్తను చూడడానికి వీలుగా శిశురాంను రప్పించే ఏర్పాటు చేశాడు.

మరునాటి ఉదయం బదరికి స్పృహ వచ్చేసరికి, శిశురాం ఆమె తల నిమురుతూ పక్కన కూర్చున్నాడు. భర్తను చూసేసరికి ఆమెకి ఏదో బరువు తీసినట్టు అయింది- మెల్లగా నవ్వి, ‘ఎలా ఉన్నారు? భోజనం సరిగా చేస్తున్నారా?’ అంది. ‘వంట చేసుకోవడం మీకు కష్టమే. ఇంకెంత, మరో రెండు రోజులలో నాకు నయం అవుతుంది. నన్ను ఇంటికి తీసుకువెళ్లే ఏర్పాటు చేయండి. మీకు ఇబ్బంది ఉండదు” అంది. శిశురాం కళ్ళనుండి అశ్రువులు రెండు ధారలు కట్టాయి.

డాక్టర్ను చూసి బదరీ ఇలా అంది, ‘బాబూ, ఆయన ఏ పాపం ఎరుగరు. వట్టి అమాయకులు. ఆయన్ను ఏమీ చేయకండి. నేనే కత్తిపీట మీద పడి గాయం చేసుకున్నాను’, అని వెక్కివెక్కి ఏడ్చింది. అంతా నిస్తబ్ధులయ్యారు. శిశురామ్ తన దుఃఖాన్ని అణుచుకోలేక పోయాడు. పసివానిలా ఏడ్చాడు.

‘అది నిజం కాదు బాబూ, నేనే కత్తిపీటతో ఆమెను కొట్టాను. నాకు శిక్ష విధించండి. నేను పాపిష్టి వాడిని బాబూ, కట్టుకున్న భార్యని కత్తితో పొడిచిన దుష్టుడిని’, అని తొందర తొందరగా, జాలిగా అన్నాడు శిశురాం.

కొద్ది వారాలలో బదరీ గాయం నయమయింది. ఆమెను ఆసుపత్రి నుంచి పంపించి వేశారు. శిశురాం ఏ పాపం ఎరగడని బదరీ శతవిధాలు చెప్పడానికి ప్రయత్నించినా, నేరం రుజువై, అతనికి మూడు నెలల కఠిన శిక్ష విధించారు. శిశురాం తన పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం అనుభవించేందుకు నవ్వుతూ వెళ్ళాడు జైలుకి.

భర్త జీవితంలో వచ్చిన ఈ మచ్చకు తనే కారకురాలని నిందించుకున్నది బదరీ. తన్ను తాను నిందించుకున్నట్టుగా మరెవ్వరూ ఆమెను నిందించలేకపోయారు.

 

బదరి అన్న ఈ కథ నిజంగా పాతకాలంనాటిది. రచయిత లక్ష్మీ నాథ్ బెజ్ బారువా ఈ శతాబ్ది మొదటి మూడు దశకాల్లో గొప్ప పేరు సంపాదించుకున్న అస్సామీ రచయిత. కథలో ఆ కాలపు పల్లె స్త్రీల మానసిక పరిస్థితి కనబడుతుంది. మొగుడు ఎంత ఘాతుకం చేసిన ఆడవాళ్లు భరించాల్సిందే, అన్న పద్ధతి ఈ కథలో కనపడుతుంది. నిజానికి ఇప్పటికి కూడా దేశంలోని పల్లెల్లో పరిస్థితి ఇంచుమించు అట్లాగే ఉందేమో.

గిల్గమేష్ గాధ - ప్రపంచంలోనే తొలి నవల

గిల్గమేష్ గాధ

ప్రపంచంలోనే తొలి నవల

 

కిచిడీ జాగీర్ : సురవరం ప్రతాప రెడ్డి గారు చెప్పిన కథ

కిచిడీ జాగీర్

సురవరం ప్రతాప రెడ్డి గారు చెప్పిన కథ

 

The Flute - A short story of Adivi Bapiraju (rendered into English)

The Flute

A short story of Adivi Bapiraju 

(rendered into English by K B Gopalam)

The Flute

Adivi Bapiraju

 

The sounds of the boy's flute filled the bunds of the fields, crops, canals and the hills at a distance.

He had no knowledge of the ragas (musical scales) nor had he learnt about the swaras (musical notes). His mentors were – the koel, the carpenter bee, the mountain brook, the mooing of the cows, the gentle breeze floating over the fields, the thunder, the beetle and the Lavangi birds.

A naturally gifted flautist, he had a great sense of music though ignorant of musicology, its theories, principles and terminology. Comparing notes and notes, he would tune the shruti (pitch). His breath kept the laya (rhythm & tempo). Only three talas (beats) emerged from his rhythm & tempo – they were Adi, Eka and Roopaka.

The melodic patterns (moorchanas) he conjured up were simply out-of-the-world combinations.

2

He was a cattle grazer and nine years old. After eating yesterday's remnant rice and gruel with salted fish as side dish, he put some of the rice gruel in a small pot and a pickled piece of raw mango, covering it with a plate. Wrapping the lunch-pot in a piece of cloth, he reached the river bund riding a buffalo.

The shade of the neem tree was his throne; his cattle were his subjects, and his weapon was his flute!

A tattered loin cloth and an equally torn head scarf were his silken attires. Whenever it rained, he made a couple of buffalos stand close together and sat down under them. When the river swelled, he crossed it on the buffalos. Cows and buffalos were his armed guards. Equipped so, he could stand up even to a tiger.

3

Once he reached the grazing field, he bade them go on their own and settled himself under the tree, playing and singing.

He pulled out the flute and played on it to mesmerize the world. The lyrics for the songs were his heart itself.

Sometimes his song jumped and pranced. It flowered and spread gentle fragrance all around and bubbled up like the waters of a little spring.

Sometimes his song looked at the world and wondered, paled or shivered.

Another time his song searched for something. It gazed at the sky keenly; pierced the depths of the earth, and counted the water drops in the river.

At times it went into tears. It curled with some unknown fear, sulked with hunger and took on the form of the entire gamut of human suffering and wept.

Yet another time the song assumed the all-knowing lotus yogic posture and offered grass flowers in supplication. Also, it probed the depths like a fish in the water.

Kissing the flute with his lips, the boy turned into one who lost cognizance of his own handiwork.

4

One day from an adjacent farmland, a girl worker came looking for him following the song.

She was eight. She sat still before him listening to the song.

She did not divide his kingdom or usurp it.

She became one with his kingdom, with his song and with him.

She would come every day by his song time and sit there before him.

The tattered cloth on her midriff did not cover her nakedness completely. She had a pair of bangles on her arm, and two aluminum anklets on her legs.

If the boy's face was the image of the sun, her face was the lotus in the side-by-pond.

5

One day when he played on the flute, the whole world listened to it under a spell. And the girl turned into that very song.

In the meantime, some monstrous bird hovered in the sky with an earth-shattering sound. Stunned with the sound, the boy stopped playing and fell at once to the ground. The girl flew to his side. Shivering and wailing, she embraced him.

The demon bird flew away. After a while the two naïve kids got up and surveyed around with bleary eyes.

His cows and buffalos grazed as usual. Flowers were in bloom. The neem tree stood outspread just as before. The brook flowed on gurgling.

He mustered up courage to pick up the flute and once again harmonized the three sacred notes into a cadence that questioned this universe. The girl continued to cling to him.

Far away in Europe, there was a war raging. Japan let itself loose on Pearl Harbor.

The boy came out of the impact. Matching the pitch of the daily visitor demon birds, he played a new combination to which the girl listened, smiling and captivated.

Chetta - A story of Saadi Shirazi - చెత్త - సాదీ షిరాజీ కథ - గోపాలం గళంలో

చెత్త

సాదీ షిరాజీ కథ

గోపాలం గళంలో

The teacher said something!

The disciple understood it in his own way!!

Franz Kafka Story in Telugu

 Literature at it's best!

Franz Kafka!

A story or is it?

నిత్యం జరిగేదే - కథ

నిత్యమూ జరిగేదే!
ఫ్రాంత్స్ కాఫ్కా

మామూలు సంఘటన : దాన్ని ఎదురుకున్నామంటే అదొక గొప్ప!
ఇతనికి పక్క ఊళ్లోఉండే అతనితో జరూరు పని ఉంది. పది నిమిషాలలో వెళతాడు. కొంత మాట్లాడి మళ్లీ వస్తాడు. ఎంత తొందరగా వచ్చానో అంటాడు పైగా.
మరునాడు అతను మళ్లీ అక్కడికి పోతాడు. ఈసారి కొన్ని గంటలయినా సరే వ్యవహారం తేల్చేయాలి. పొద్దున్నే బయలుదేరతాడు. అన్ని పరిస్థితులు, కనీసం ఇతని దృష్టిలోనిన్నటిలాగే ఉన్నాయి. కానీ అక్కడికి చేరడానికి ఇతనికి పది గంటలు పడుతుంది. అలసి సాయంత్రానికి అక్కడకు చేరుకుంటే, ఇతను రాలేదని విసుగుచెంది అతను ఇతని స్థావరానికి బయలుదేరాడన్నారు. బయలుదేరి అరగంటయింది. దారిలో ఎదురయి ఉంటాడు అనీ అన్నారు. ఇతడిని కొంచెం సేపు ఉండమన్నారు. అతను త్వరలోనే వస్తాడన్నారు. ఇతను మాత్రం ఆత్రంగా వెనుదిరిగి వచ్చాడు.
ఈసారి అతను సంగతి తెలియకుండానే, క్షణంలో ఇల్లు చేరుకున్నాడు. అతను పొద్దున్నే వచ్చాడనీ, నిజానికి ఇతను బయలుదేరకముందే వచ్చాడనీ చెప్పారు. నిజంగా అతను ద్వారం దగ్గరే ఎదురయ్యి, వ్యవహారం గురించి చెప్ప ప్రయత్నించాడు. ఇతను మాత్రం తనకు టైం లేదనీ, తొందరగా వెళ్లాలనీ అంటూసాగిపోయాడు.
ఇతని తీరు అర్థంగాక అతను అక్కడే వేచి చూస్తూ ఉన్నాడు. ఇతని గదిలోనే ఉండి మళ్లీమళ్లీ వచ్చాడా అని అడిగాడు. అతనింకా అక్కడే ఉన్నాడిప్పుడు. అతడిని కలిసి సంగతి వివరించవచ్చునన్న సంతోషంతో ఇతను మెట్లెక్కసాగాడు. పైమెట్టు మీద పడిపోయాడు. దొర్లుతూ వచ్చి బాధ కారణంగా మూర్ఛపోయాడు. కనీసం అరవను కూడా లేదు. చీకట్లో ఉండి మూలుగుతున్నాడు. అతను కోపంగా మెట్లు దిగి గబగబా `దగ్గరనుంచా, దూరంనుంచా తెలియలేదు` వెళ్లిపోవడం మాత్రం కనబడుతూనే ఉన్నది. అతను వెళ్లిపోయాడు.
I I I I
ఇది కాఫ్కా రచన. దీన్ని కథ అనాలా? మరి కాఫ్కా కథకుడు గదా? కథానికలు రాసే వారందరికీ అతను అంత ఎత్తున కనిపిస్తాడు గదా? అందుకే కాఫ్కా తీరు (కాఫ్కాయెస్క్‌) అనే మాట పుట్టింది. పద్ధతి పుట్టింది.
ఇంతకూ కథానిక అంటే ఎట్లుండాలి? ఎవరు చెప్పగలరు?

Bandit Queen - A novel by Bankim Babu

 Bandit Queen

Bankim Babu

Excerpts:

Bhutanath village in Barendra county was where Profullo and her mother were going.  That was home to Profullo’s father-in-law, Hara Ballav Babu.  Profullo’s father-in-law was a wealthy man.
He owned land, houses, a temple, a walled garden, a lake.   All of this was but six miles from Profullo’s home.  Walking, Profullo and her mother reached there about three in the afternoon.
Once there, Profullo’s mother could barely make herself enter the house.  It was not that Hara Ballav Babu despised them for being poor.  No.  It was what had happened after the wedding.
Profullo was surpassingly beautiful, a matchless beauty.  This was why Hara Ballav had selected her for his son.  Delighted at this good fortune, Profullo’s mother had spent all her money on the wedding, and on lavish food for the groom’s party.  Unfortunately she had not provided half as much to her neighbors, the bride’s party.  Insulted, they had refused to eat and walked out.  Profullo’s mother had been angry, and had let her neighbors know it.  Deeply offended, they had taken their revenge.
On the third day of a wedding, the bride ritually enters her husband’s kitchen and touches the food and the cookware, showing that she is now part of her husband’s household, that she has a right to his food, and she has brought good fortune with her.
On that day, Profullo’s neighbors, (who had been invited to the feast) refused to eat.  Surprised, Hara Ballav had asked what, if anything, was wrong with the food.  Their answer shocked and dismayed him.  Profullo’s mother, they claimed, was a widow, and had lost caste by keeping bad company.  A rich man may do as he pleased, but they were poor people with nothing but their honorable caste to lose.  And they were not going to lose that by eating what Profullo had touched.  Why would they lie?
The next day Hara Ballav had sent Profullo home to her mother.
Now, as Profullo’s mother looked at Hara Ballav’s house, she trembled.  Yet they had come, they had screwed up their courage and come.  There was no going back now. Mother and daughter entered the house.
At that moment, Hara Ballav was taking his post-prandial rest.  Hara Ballav’s wife was getting her hair done – which meant having her grey hairs plucked out. 

Want to read the book?

No intention of impinging copyrights. Strictly for personal pleasure!

Download from Here!

నిజమే... ముల్లా నస్రుద్దీన్ కథ

Mulla Nasruddin story in Telugu - Nijame!

Kahlil Gibran in Telugu - Sphinx

ఖలిల్ జిబ్రాన్ కథ - స్ఫింక్స్ మాట

The Sphinx spoke only once, and the Sphinx said, "A grain of sand is a desert, and a desert is a grain of sand; and now let us all be silent again."
స్ఫింక్స్ ఒకేసారి మాటాడింది, స్ఫింక్స్ అన్నదిగదా, ఒక్క ఇసుకరేణువే ఎడారి, ఇక ఎడారి అంటే ఒక్క ఇసుకరేణువు మాత్రమే, ఇక ఇప్పుడు మనం మళ్లా మౌనంగా ఉందాం అని.
I heard the Sphinx, but I did not understand.
నేను స్ఫింక్స్ మాటలు విన్నాను, కానీ నాకు అర్థంకాలేదు.
Long did I lie in the dust of Egypt, silent and unaware of the seasons.
నేనెంతో కాలం ఈజిప్ట్ దుమ్ములో పడి ఉన్నాను, నిళ్ళబ్దంగా, కాలం గతి తెలియకుండా.
Then the sun gave me birth, and I rose and walked upon the banks of the Nile,
అప్పుడు సూర్యుడు నాకు బతుకునిచ్చాడు, ఇక నేను లేచి నైలు గట్లమీద నడిచాను,
Singing with the days and dreaming with the nights.
పగలు పాడుతూ, రాత్రులు కలలుగంటూ.
And now the sun threads upon me with a thousand feet that I may lie again in the dust of Egypt.
నేను మళ్లీ ఈజిప్టు దుమ్ములో పడి ఉండాలని, సూర్యుడు నన్ను చుట్టుకుంటాడు.
But behold a marvel and a riddle!
కానీ  వింతనూ చిక్కుప్రశ్ననూ చూడండి
The very sun that gathered me cannot scatter me.
నన్ను ఒకటి చేసిన సూర్యుడు నన్ను చెదరగొట్టలేడు.
Still erect am I, and sure of foot do I walk upon the banks of the Nile.
నేనింకా నిటారుగా నిలుచున్నాను, నైలు గట్లమీద నమ్మకంగా నడయాడుతున్నాను.

It may sound like a joke!

It has a lot of thought behind!

Nireekshana - Vietnam Folk tale Retold in Telugu

నిరీక్షణ - వియెత్నాం జానపద కథ

 

ఉత్తర వియెత్నాంలో లాంగ్‌’సన్‌ దగ్గర, సముద్రం పక్కన ఒక చిన్న కొండ ఉన్నది. దానిమీద వింత ఆకారంలో ఒక రాయి ఉన్నది. ఆ రాయి ఒక ఆడమనిషి నిలిచిన ఆకారంలో ఉంటుంది. ఆమె చేతిలో ఒక బాబు ఉంటాడు. ఆమె సముద్రం వేపు చూస్తూ ఉంటుంది. పడవల వారంతా ఆ కొండను ‘‘నిరీక్షణ శిఖరం’’ అంటారు. నిజంగానే అటువంటి ఆడమనిషి ఉండేదని, ఆమె రాతిగా మారిందని వాళ్లు కథలుగా చెప్పుకుంటారు.

చాలా సంవత్సరాల క్రితం లాంగ్‌`సన్‌ పల్లె దగ్గర ఒక రైతు ఉండేవాడు. అతనికి ఒక కొడుకు, ఒక కూతురు ఉన్నారు. ఒకసారి పెనుతుఫాను వచ్చింది. పెద్దవాళ్లు ఇద్దరూ చనిపోయారు. పదునాలుగు ఏళ్ల లాన్‌, అతని చెల్లెలు నామ్‌ మిగిలిపోయారు. పాపకు అప్పుడు తొమ్మిదేళ్లు మాత్రమే. లాన్‌, ఇంకా నామ్‌ ఎంతో ప్రేమగా ఉండేవారు. వాళ్లే తమ పొలాలలో పంటలు పండిచుకునే వారు.

లాంగ్‌`సన్‌కు ఒకసారి ఒక సర్కస్‌ వచ్చింది. అన్నా, చెల్లెలు చూడడానికి వెళ్లారు. అక్కడ జోస్యం చెప్పే మనిషి కూడా ఉన్నాడు. లాన్‌ వెళ్లి తన భవిష్యత్తు గురించి చెప్పమని అడిగాడు. ‘‘నీకు నీ చెల్లెలు మీద చాలా ప్రేమ కదా, ఒకనాటికి మీరిద్దరూ భార్యాభర్తలు అవుతారు’’ అన్నాడు జ్యోతిష్యుడు. లాన్‌కు నమ్మకం కలగలేదు. అయితే ఆ జ్యోతిష్యుడు గొప్పపేరు గలవాడు. చాలా తెలివిగలవాడు. తప్పకుండా నిజమే చెప్పి ఉంటాడు. అయితే అతను చెప్పిన ప్రకారం జరగకూడదని లాన్‌కు బాగా తెలుసు. ఏదో రకంగా అది జరగకుండా అరికట్టాలి. జ్యోతిష్యుడు చెప్పిన మాటల సంగతి అతను నామ్‌తో చెప్పనేలేదు.

మరుసటి ఆదివారం నాడు అన్నా, చెల్లెలు ఇద్దరూ కట్టెల కోసం అడవికి వెళ్లారు. వాళ్ల వంటచెరుకు వాళ్లే తెచ్చుకోవాలి. అడవిలో నామ్‌ అన్నకు, తనకు తిండి సిద్ధం చేస్తున్నది. అప్పుడు లాన్‌ వెనుకనుంచి వచ్చి తన గొడ్డలితో ఆమె తలమీద ఒక్క వేటు

వేశాడు. దెబ్బవేసిన తరువాత అతను వెనుదిరిగి అదే పనిగా వీలయినంత వేగంగా పరుగెత్తాడు. అలా అతను కొన్ని రోజులపాటు నడుస్తూ వెళ్లిపోయాడు. చాలా దూరంలో ఉన్న ఒక పల్లెకు చేరాడు. అతను తన పేరు మార్చుకున్నాడు. అక్కడ అందరికీ తాను టాన్‌ అని చెప్పుకున్నాడు. ఊళ్లో ఒక వ్యాపారి దగ్గర పనిలో కుదిరాడు.

టాన్‌ కష్టించి పనిచేసేవాడు. వ్యాపారం కిటుకులు నేర్చుకున్నాడు. అతని యజమాని ముసలివాడు అయ్యాడు. వ్యాపారాన్ని టాన్‌కు వదిలేశాడు. చనిపోయిన తరువాత ఆస్తి కూడా టాన్‌కు చిక్కింది. ఒకనాడు ఒక రైతు భార్య, కూతురితో సహా టాన్‌ అంగడికి వచ్చాడు. ఆ రైతు పేరు విన్‌. ఆయన కూతురి పేరు సాన్‌. వాళ్లు దూరప్రదేశంనుంచి అక్కడికి వచ్చాము అన్నారు. సాన్‌ చాలా అందమయినది. టాన్‌కు ఆమె మీద ప్రేమ కలిగింది. కొంతకాలంలోనే వాళ్లు పెళ్లి చేసుకున్నారు. మరొక ఏడాదికి కొడుకును కన్నారు కూడా.

కుటుంబం ఏర్పడింది కనుక సరుకుల కోసం టాన్‌ దేశాల వెంట తిరగడం తగ్గించాడు. తన పనిమనుషులను పంపించే వాడు. ఒక రాత్రి సాన్‌ అందమయిన తన జుట్టును దువ్వుకుంటున్నది. టాన్‌ వచ్చి దువ్వెన అందుకున్నాడు. తల దువ్వసాగాడు. దువ్వుతుండగా అతనికి సాన్‌ తలలో నిటారుగా పెద్ద గాయం కనిపించింది. దాన్ని గురించి సాన్‌ను అడిగాడు. ఆమె ఒక కథ చెప్పింది. ఇక టాన్‌కు ఆమె ఎవరో తెలిసిపోయింది. గాయంతో పడి ఉన్న తనను వేటగాళ్లు కొందరు కాపాడి తెచ్చి విన్‌కు ఇచ్చారు అని చెప్పింది సాన్‌. విన్‌ దంపతులు ఆమెను సొంత కూతురిలా పెంచుకున్నారు. మొదట్లో ఆమెకు గడచిన సంగతులు ఏవీ గుర్తుకు వచ్చేవి కాదు. కానీ కొంతకాలానికి నెమ్మదిగా అన్ని సంగతులు గుర్తుకు వచ్చాయి. అయినా ఆమె రహస్యాన్ని తనలోనే దాచుకున్నది. మొదటిసారిగా ఆమె ఆ సంగతులను టాన్‌కు మాత్రమే చెప్పింది.

టాన్‌ చాలా కలవరపడిపోయాడు. జ్యోతిష్యుడు చెప్పిన మాటలు నిజం అయినయి అని అర్థం చేసుకున్నాడు. సరుకుల కొరకు వెళ్లాలని చెప్పి అతను ప్రయాణానికి బయలుదేరాడు. త్వరలోనే తిరిగి వస్తాను అని చెప్పాడు. వారం గడిచింది. నెల గడిచింది. ఆరు నెలలు అయ్యాయి. అతను మాత్రం రాలేదు. తమకు ఎక్కడయినా టాన్‌ కనిపించాడా అని వచ్చే ప్రయాణికులు అందరినీ సాన్‌ అడుగుతూ ఉండేది. పనివాళ్లను ఆమె యజమానిని వెతకమని అన్ని దిక్కులకు పంపించింది. కానీ అతని జాడ మాత్రం తెలియలేదు. చివరకు సాన్‌కు కూడా టాన్‌ గురించి రహస్యం అర్థం అయింది.

బాబుతో పాటు సాన్‌ తమ పాత పల్లె లాంగ్‌`సన్‌లోని ఇంటికి చేరుకున్నది. ప్రతినిత్యం ఆమె బిడ్డడిని ఎత్తుకుని కొండ ఎక్కుతుంది. టాన్‌ వస్తాడని బోటు కోసం సముద్రంలలోకి చూస్తూ ఉంటుంది. స్వంత ఊరికి ఏనాడయినా అతను తిరిగి వస్తాడని ఆమె నమ్మకం. నిరీక్షిస్తూ ఆమె అలా నిలబడి ఉండిపోయింది. అన్ని విషయాలను మరిచిపోయింది. చివరకు ఒకనాటికి ఆమె శిలగా మారింది.

Rice in India

Indian Influence

Rice may have been domesticated independently in Afghanistan and northern India at least 5,000 years ago. It spread west to the Indus Valley and south into peninsular India. Rice cultivation began near the Ganges around 2500 BCE. Semi-nomadic hunters and fishermen moved regularly to avoid Mongol invaders from Central Asia, and to find arable land. Around 2000 BCE, these Indo-Aryans moved into the Caucasus, Persia and the Hindu Kush Mountains, settling in Punjab, Delhi and Afghanistan. The five rivers of the Punjab irrigate much of the rice grown in India, even though rice consumption in southern India is greater than in the north. From the Moghal influence comes pilaus with cream, fruit and nuts in meat and rice preparation. Idlis and dosas – both fermented products (souring and fermentation lowered bacterial contamination risk and extended ‘shelf life’) – and rice and dal (lentils) are more common as you head south. For Kashmiris, pilaf is seasoned with cumin, cloves, cinnamon and cardamom. For Bengalis, the ‘holy trinity’ flavour profile includes fish, rice and mustard seed oil, just as celery, green onions and green peppers are the ‘holy trinity’ of Cajun cookery, and mirepoix (carrots, celery and onions) for French cookery. For Keralans, curry leaves and coconut perfume rice. Mutton curry with rice showcases the Muslim influence.

                                                                         From Rice A Global History.

I find some facts in this book related to asia not exactly acceptable. Researchers depend on what comes their way.This book says the words paddy and batty came from a sanskrit word Bhakta. They say it means cooked. Unfortunately that is not right. Cooked is pakwa in sanskrit. It also means ripe.

Baby's Way - Rabindranath tagore

IF baby only wanted to, he could fly up to heaven this moment.

It is not for nothing that he does not leave us.

He loves to rest his head on mother’s bosom, and cannot ever bear to lose sight of her.

Baby knows all manner of wise words, though few on earth can understand their meaning.

It is not for nothing that he never wants to speak.

The one thing he wants is to learn mother’s words from mother’s lips. That is why he looks so innocent.

Baby had a heap of gold and pearls, yet he came like a beggar on to this earth.

It is not for nothing he came in such a disguise.

This dear little naked mendicant pretends to be utterly helpless, so that he may beg for mother’s wealth of love.

Baby was so free from every tie in the land of the tiny crescent moon.

It was not for nothing he gave up his freedom.

He knows that there is room for endless joy in mother’s little corner of a heart, and it is sweeter far than liberty to be caught and pressed in her dear arms.

Baby never knew how to cry. He dwelt in the land of perfect bliss.

It is not for nothing he has chosen to shed tears.

Though with the smile of his dear face he draws mother’s yearning heart to him, yet his little cries over tiny troubles weave the double bond of pity and love.