కిచిడీ జాగీర్ : సురవరం ప్రతాప రెడ్డి గారు చెప్పిన కథ

కిచిడీ జాగీర్

సురవరం ప్రతాప రెడ్డి గారు చెప్పిన కథ

 

The Struggle : English version of a Telugu story by Devaraju Maharaju

The Struggle

English version of a Telugu story by 

Devaraju Maharaju

 

Eyelids closed.

Nerves move, the lids move, and the eyes are opening slowly.

A scene showing the wind pushing open the door.

Light penetrates past the threshold.

A clear eye. Dark pupil in the center. Pupil turns into globe and revolves around it.

Oceans, continents, countries as cut pieces of continents, states as cut pieces of countries. The globe revolves. Tides in the ocean….trees, animals, fields, villages, uncivilised people, deserts, cities, civilised people, hills, valleys…..

Tides in the ocean…. globe revolves slowly.

Europe, Africa, North America, South America, Australia, Asia, and in its southernmost tip India.

India in green showing it’s an agricultural country. Green turns into dark dots. Dots start moving. The spots turn into human heads. Faces appear. People stooping under the weight of responsibilities. In millions. Chaotic and filled without space…….Emaciated face, a small neck below that, chest showing the bony cage, shoulders, stomach touching the back, a torn loin cloth, lean and thin legs, mighty shackles on those legs, hands cuffed in the back, the common man in agony looking like pasted figure on the map of India. All around him everywhere similar people, similarly in shackles!!

 

 Something fell on the hand. It appeared as if it fell on the ideas. He came out of the stupor and saw. A ball, round like the globe. A ball, round like the earth.

“Dad, My ball…..”

 Yadava Reddy turned aside and saw. It was Rohin. He was going around the cot for the ball.

 “Here! Play somewhere else!” No sooner was the ball in his hands; the boy jumped and scampered to another corner of the room. Round ball filling his little hands. Vertical lines on the ball. Red, blue and black. ..Ball, the earth ball.

 It was not headache alone. Whole body was hurting. Could not sleep well for the last two days because of the duties. He has not recovered from the tiredness. Eyes were still heavy with sleep. The room was hot. Sunrays infiltrated into the room and filled it. Traffic sounds from outside were audible. Yonder from the window the Thelawallahs voice was also audible. He was perhaps selling hot onions and other vegetables.

 “Little one! Where is the mother?”

 “ mmmmm?”

 “Mother! Where has she gone?”

 “mmmmm! Yes.. Mother! …..Mother is it?…..Mother and brother gone to market.” With a lot of difficulty Rohin could tell that and was happy about that.

 Queues for kerosene and sugar appeared before his eyes. Himself was a commoner. Running around for news was his job……He recalled something. He stood up suddenly. Looked at the watch. It was three in the afternoon. He prepared himself to go out. That took fifteen minutes. Within around an hour he must reach the office.

 “Close the doors!”

 Rohin came running, fear filled in his eyes, perhaps that he did not want to be alone.

“Don’t you worry. Mother must be on the way back. …I will bring chocolates for you when returning in the night. Don’t cry…” Steps were proceeding further as words of solace dropped back. The lane from that house joins the main road. He caught the bus that appeared. It was moving slowly. There were three busloads of people in a single bus. It was him who wrote that there were buses after every five minutes.

 He, once known as yadav Reddy and now turned into simple Yadav was hanging on to the bus like he was hanging on to the life. He thought falling from the bus is equal to falling from the life. Struggling for two or three minutes he could make it onto the bus. Catching hold of the iron rod fixed to the roof he peeped out of the window. Cool air from the window was solace.  The man sitting next to the window had a clean-shaven head. Dark, lean and with a small beard he was looking uncivilised. A simple muffler made of jute was there around his neck. He was trying to close the windowpane. Bus was on the move. Window in the bus, the scenes in the window were also on the move. Shops on the roadside, hotel, garbage bin, iron cages symbolic of the trees planted on the Vanamahotsava day, bare body of the heroine on the banner covering the theatre, compound wall wet with the pissings, Cart selling mirchi bhajji, the one selling ground nuts, males and females chasing themselves on the road, banana seller, singada seller, taxi cycle shop, mutton shop, furniture shop, petrol bunk, vehicles clamoring for the petrol, their owners like statues in the hot sun, here and there wine shops like sex queens in inviting postures. And the obedient bank.

 The trial of closing the window was futile. “Gee aaina utraainchu sir, gali ghusaainchi sataaistandi”

(Please bring down this glass pane. Wind that is blowing is causing trouble. – in typical Hyderabadi slang) Yadav could not understand. He looked in confusion. The man repeated the same sentence. People listening laughed in themselves. That language - was then clear. He was asking for the window to be closed. He did it. The man laughed in gratitude. Cough obstructed the laughter. He put the muffler to his mouth.

 City bus stopped at the Post office. Like the fan was put off, wind stopped and it grew hot. Conductor was toiling about the tickets. Standing itself was difficult. It was like he was standing atop two people and four more were on him. “Tank bund One” Yadav said. His hand was not reaching the conductor. There were at least ten people in between. He could succeed in buying the ticket with the help of somebody else. He felt relieved. Among so many in the bus it was near death feeling. Stamping each other’s feet, it was like stamping the mud.

 Looking at each other’s back, enjoying each other’s sweat, picking each other’s pockets, planning each other’s falls, stabbing each other,….. Thut! The journey on the bus was like life in society. If you extend the looks beyond the window, dogs are fighting for a rag near the garbage bin…..he could imagine mean politicians fighting for power.

 “What sir, Laughing so much! Have you read this news or what?” Said the man in the front seat who was reading the paper. Yadav was not aware he was laughing till that man said so. It was a clean man in whites.

 “No, No. I recalled something.”

 “Is it? I thought you read this paper. It looks like the offices will work in the nights and be closed during the day. They are facilitating people to spend time with family members and shopping during the day.” He was laughing unmindful of people on the bus. Yadav also vomited ugly laughter onto his lips. He was reminded of the history lesson about Tuglaq. There was a photo of a burning bus on that paper he was reading. A little above were captions like “Revolt in the armed forces” and “Workers on strike demanding DA” etc. The man turned the page. Here was a photo showing people attacking a Police Station, irritated due to the death of a man in Lathi charge. News regarding the demand of students for textbooks and teachers. Protection needed for womenfolk - Price rise to be controlled - thousands of women submit memorandum to the governor. Lorry collides with a tree. New cooking utensil from Japan. Murder in a remote village. Nalgonda declared a drought hit area. A boxed item congratulating the Minister. Man with the paper closed it hurling abuses. He is looking out as if searching for his destination. Driver applied sudden breaks on reaching the stop. Bus shook badly. People were already one upon the other, so, that jerk did not make anybody fall on anybody. The man with the newspaper got down hurriedly. Before Yadav could park himself in that seat another man rushing and settling in the seat as if thrown into it occurred. The man was in a suit and looked very modern. Had a handbag with him. Bus moved on, again. It was moving heavily and making a loud noise. “ Emandi! You only! Are You in or not?” a female voice from the front was asking.

 “Ya. Ya, I am in alright. Be careful with the kids.” A hoarse old voice from the rear of the bus answered. Some people on the bus laughed. Among such crowd Yadav could not locate where and how those couple were. He stood looking out. An office lazily ruminating corruption appeared. Cloth shops spreading attraction with the mannequins – smiling grocers shops – general stores – silver and gold shops that grew to unattainable levels – a permanently closed government school – stadium showing the cricket and hockey matches to divert the youth – a private college running under police protection – foot path laid for orphans – café distributing life to the rickshaw pullers – paan shops here and there – hospitals sharing and eating the patients – court that is sending students, intellectuals, and workers to the gallows – stray cattle on the road reminding of the attitude and the activity of the multimillionaire brats – play ground now useful as urinals and lavatories – university paying huge pay packets so that the intellectuals do not raise questions – footwear shop -  sports goods shop and the radio shop – photo center – bar and café – chit ( cheat ) fund office – private hospital – barber shop – bakery – lodging not yielding to raids – book shop – sweet house – over bridge on the sewage canal – railway level crossing – fruit shop set up well like the Nirmal dolls – office of the newspaper that closed six months after the launch – watch company – optical center – Xerox corner – snacks and snacks –  printing press on its last breath – automobile shop – marriage corner – open place – hotel – Air India office – computer coaching – cross roads – auditorium built for exhibiting rotten arts with added fragrance – boot licking academy – opportunistic Akash Vani – state assembly that captured the power and dosing, lecturing, and making noises – bus is stopping… “If we are able to exist today like this, it is only due to the planning. I humbly submit to you. On the day when each of the village comes forward and takes part in our future progress programs, whenever each taluq and each district, every state comes forward and take part in our progressive activities, then, that each India also progresses, I humbly submit to you. Moreover, because you have given me the chance to serve you like this my….” A familiar face appeared and greeted. “Hello” said Yadav. Foolish speech of a Ministers which he reported for the paper two days back stopped reverberating in his brain. He thought the man who greeted will also talk. But he did not. He was in conversation with someone else. Stains of bird droppings were seen on the domes of the assembly building.

 He himself reported the statement of the candidate who expressed his happiness for the people’s verdict and declared his aim was to serve people. He himself reported the statement of the defeated candidate from the opposition who said it was against the democratic practices to win wooing people with flowing liquor taps and the bait of money. He reported about the people’s agitation protesting the rape by the policemen on duty, of a woman who was waiting for a bus. He himself reported the statement of the police officer who declared that she was not raped and was put by the police in a hospital after being found unconscious. The news that the old teacher who was on hunger strike protesting the nonpayment of salaries was made a victim of lathi was also given by him. Governments announcement that he was sick due to old age and cold was also his contribution to the paper.

 Bus stopped once again with a jerk. On looking out, he could make out that after the assembly the bus has skipped and reached the next stage. Secretariat is a little further. There was confusion all around the place. Everyone on the bus was getting off. What? What happened? Nobody answers. Rush and pell-mell. “Get down and run away, Brother” conductor shouted. Yadav got down turning into a particle in the flow. Found his stance and looked around. There was confusion everywhere. Tear gas was used at the next crossing and firing orders were in force. That was the information. It is not good to stay there. Bus was turning around. People were disappearing into lanes and by lanes wherever they were. A police van was coming fast from the opposite side. He recalled the beatings he experienced during the turmoil in the old city despite saying that he belonged to the press and the experience in the hospital thereafter. Should he take risks once again? There is no time to think. His feet moved away from there without his involvement. How to reach the newspaper office?

 Yadav entered the lane. It was miserable. Stench, broken pieces of caked mud, shops burnt during the caste feuds a few days ago, black soot, ashes, houses in ruins, glass pieces, broken branches of trees, mud and stones…..After running for two furlongs he saw a narrow road. There also the situation appeared not good. Everybody was retreating into the houses. The café and the paan shop were closed there. People ahead of him rushed into a house on the street corner. He followed them. He could make out after the entry. It was not a house. But a small library. Many were there in the hall. Someone after him closed the door. Fans were whirring. Papers on the tables were trembling. People there left the tables and reached the windows. Looking at the police force occupying the road.

 It was inevitable for him to spend some time there. He thought of calling the office on the phone. But there was no phone around there. He looked all around. Almirahs in a row. Papers and books peeping through their glass shutters. Yadav's heart was roaming in the magazines.

 Mine collapsed and five hundred people perished. Two died in lorry collision. Famine, flood, excess rain, scanty rain, Ministers reviewing from helicopters, sympathy, a dhoti each, and half a kg rice distributed – Hindu Muslim feuds – blood shed – hunger strikes – assuring hands – looting the grain and even the bull after stopping the cart in the jungle – hijacking, the everlasting politico who survived a plane crash.  In north India’s Hoshiarpur police experiments with the body of Preetam kaur in a Gurudwara. Neealm, the new bride burnt in the fire called dowry in Gangapur. Peace talks in the capital with the representatives of other countries….. Bills introduced in the Lok Sabha. Cats jumping into the winning party. Inquiry into the rapes. People revolt demanding punishment to the erring officials. Nepal Kings tour in India. 144 section in force. Curfew. News of extremists dislocating railway tracks and burning files. Award in Moscow for an Indian Danseuse. A mother who fried and ate her own child unable to bear hunger. A man who killed his elder brother for property. Journalists wife raped for his exposing the truth. Acid in the prisoners eyes….

 Yadav was disturbed. He turned aside. Bound books majestically placed in glass cases. Harrowing truths filling those books. Books that read the people. Melody master Paul Robson punished for singing freedom songs. Angela Davis tortured for fighting for the rights of Negroes. Charlie Chaplin who could not reach America since his passport was impounded. Bertholt Brecht exiled from the country. Rosenberg couple hanged for opposing nuclear arms.

 Liberty? Individual liberty? Freedom of speech? Freedom of press? …. Writers in jail. Artists in jail. Intelligentsia in jail!!

 Books were all closed. They appear to be sleeping. Revolts in books, movements in books, wars in books, bloodshed in books, books are the human brains. Books are all closed.  But history? History is open. History is awake. History is bubbling and boiling.

 Yadav moved impatiently. People at the windows were also impatient. He felt as if confined in a jail and the blood flow into the heart was cut off. Newspaper office – the job – It is the minimum duty of him and the other colleagues to work against the papers selling polished lies and for the understanding of the people. There were many with similar ideology to support.

 Brandings left by the time on the stomach are clearly seen. People like him must work like the mirror that shows the truth. Should show the truth to the people. Then they should not stop at the glasses and the windows that stop them from getting into the truth. Only when they are across it is participation in the struggle. Inevitable. In this struggle of life, he can’t help being a major part. He looked out of the window. There was not much apparent change there. The whirring of the police jeep’s wheel was still there.

 With all self-confidence Yadav walked out of the library hall in pursuit of his duties.

 Like an agrarian country India in green color. Green color turns to black dots. Dots started moving. The black dots are turning into human heads. Faces, faces are seen. Faces were red with thoughts. Were trying to break open the shackles on the hands tied at the back. Feet were proceeding further pulling along the heavy chains. Their imprints are being left behind. Little kids are searching and following those footprints…….

 ######

 

 

ఏమైనా అర్థమైందా? - యువ వికాసం వ్యాసం

ఏమైనా అర్థమైందా?

 యువ వికాసం వ్యాసం

ఏమైనా అర్థమైందా?

- విజయగోపాల్ vijayagopalk@gmail.com

January 12th, 2011

ఫ్రమదానేకప గండభిత్తి కషణా భగ్న స్రవచ్చందన ద్రుమము’ అనే పద్యం ఎవరికయినా గుర్తుందా? ‘ఉప్పు కప్పురంబు’ లేదా ‘చెప్పులోని రాయి’ అనే పద్యాలు సులభంగా గుర్తుంటాయి కదూ!
ఇంగ్లీషులో ‘సింపుల్ సైమన్’ అని చిన్నపిల్లల పద్యం ఒకటి ఉంది. ఈ సైమన్ సింపుల్ మనిషి. ‘ఏం అమ్ముతున్నావు?’ అని బిస్కట్ల అబ్బాయిని అడిగాడు. ఆ గడుసు అబ్బాయి ‘డబ్బు చూపించు!’ అన్నాడు. ‘నా దగ్గర లేవన్నాడు’ మన సింపుల్ సైమన్. తర్వాత ఏమయిందో నేను చెప్పనవసరం లేదనుకుంటా!
‘అతను చాలా సింపుల్ మనిషి!’ అంటే ‘పాపం! వెర్రివాడు!’ అని గదా అర్థం.
‘ఆ యొక్క బీదరికం అనేది ఏదయితే ఉందో, మనందరం ఏకతాటిగా, నడుముకట్టి, ఆ యొక్క బీదరికం మీద యుద్ధం ప్రకటించాలి’ అంటే ఏమిటండీ? అర్థం ఒక్క మాటలో మీరు చెప్పగలరు కదా!‘మహిళా సాధికారిత’ అని ఒక మాట పుట్టింది. ఎలా వచ్చింది? అందులో గ్రామరుందా అని అడిగే దమ్ము ఎవరికీ లేదు.
‘ఇంతకూ చెప్పదలచుకున్నది ఏమిటంటే బ్రదర్స్ అండ్ సిస్టర్స్! మీరు మాట్లాడేది ఏ భాషయినా సరే, సులభంగా అర్థమయ్యే భాషలో మాట్లాడితే బాగుంటుంది గదా!’ అని!
ఎదుటి వాళ్ళు ఏదో చెప్పినప్పుడు, గొప్ప గజిబిజి భాష వాడారు అనుకుందాం. ఏమిటది? అని అడిగితే ఏమనుకుంటారో అనుకుని నోరు మూసుకుని తిరిగి వచ్చారంటే, ఏమీ అర్థం చేసుకోకుండా వచ్చినట్లే గదా? అందుకే ‘అంటే ఏమిటి?’ అని సింపుల్‌గా అడగండి. వాళ్ళూ సింపుల్‌గా చెపితే అంతా సింపుల్‌గా ముగుస్తుంది.
తెలివిగల వారు తమ తెలివిని ప్రదర్శించేందుకు గొప్ప నాటకాలు ఆడతారు: మనం బుర్ర ఊపి వచ్చేస్తే ఈ జన్మలో మనం తెలివిగల వాళ్ళం కాలేము. మనం తెలివిగల వాళ్ళమయిన తర్వాత మరింత మందిని, మన దారిలో నడిపించే పద్ధతి పాటిస్తే మంచిది.
ప్రశ్న అడిగితే ‘మూర్ఖులు’ అనుకుంటారేమోనన్న అనుమానం పనికిరాదు. చాలా సందర్భాల్లో చాలా చిన్న ప్రశ్నలు, గొప్ప సమాధానాలను, సామచారాన్ని బయటకు లాగితీస్తాయి.
‘గొప్ప ఆలోచనలు అన్నీ చిన్న మాటలలోనే వెలువడతాయి’
===============================
===============================
ఆఫీసు ఎలాగుంది?
‘మీ ఆఫీసులో అందరూ గోడ దిక్కుమళ్లి సబ్బు రుద్దుతూ ఉంటారు! అక్కడ సరదాగా ఉంటుందా?’ అని అడిగాడు ఒక పెద్దాయన నన్ను. అప్పట్లో ఒక గ్రాఫిక్స్ కంపెనీలో నేనూ ఉండేవాడిని. ఇప్పుడు అన్ని ఆఫీసుల్లో అందరూ గోడదిక్కు మళ్లి, సబ్బు రుద్దుతుంటారు. (ఈ సబ్బు ఏమిటో అర్థమయ్యే ఉంటుంది మరి!) ఎవరూ మనిషి గురించి పట్టించుకోరు. లంచ్ బ్రేక్‌కు టయిమయిందని కూడా మెయిల్లో పిలవవలసిందే, మరిక సరదాగా ఉంటుందా?
మనం బాగా పనిచేయాలంటే, సరదాగా, ఉత్సాహంగా ఉండడం ఎంతో అవసరం. నిజమయిన ఉత్సాహం, ఎవరికి ఎందులో నుంచి వస్తుందో చెప్పలేము. కానీ అందరికీ ఒక్క విషయం మాత్రం నచ్చుతుంది. ఆఫీసు వాతావరణం బిగుసుకు పోయి ఉండకూడదు.
జపానులో, సోనీ (సనీ అనాలేమో?) కంపెనీలో పనిచేసే వారంతా ‘నేను సనీ మనిషిని!’ అని గర్వంగా చెప్పుకుంటారట. ఆఫీసు, సంస్థతో అంతగా మమేకం కావాలంటే అక్కడ మనం ఆనందంగా ఉండాలి. ఇందుకు అవసరమయిన వాతావరణం కల్పించే బాధ్యత ఎక్కువగా మేనేజ్‌మెంట్ చేతుల్లో ఉంటుంది. మిగతాదంతా, అందరిమీదా ఉంటుందని ఒప్పుకోక తప్పదు!
ముందుగా మనకు, మనం చేస్తున్న పనిమీద ప్రేమ ఉండాలి. మనం మేనేజర్ అయినా, అందరికన్నా తక్కువ నిర్ణయాధికారంగల మరో ఉద్యోగి అయినా ఈ ప్రేమ అవసరం. ‘నేనేదో శాపగ్రస్త గంధర్వుడిని. కనుక ఈ ఉద్యోగంలో పడి కష్టపడుతున్నాను, లేకుంటే, నేను ఈ ఆఫీసుకు బాసు కాలేక పోయానా?’ అనుకుంటూ పని చేస్తున్నంతకాలం ఈ ప్రేమ, అందులోంచి వచ్చే ఆనందం అందవు.
‘చేసే ఉద్యోగం నచ్చకపోతే ఉద్యోగం మార్చు!’ అని ఒక మాట ఉందనుకోండి. కానీ అది అంత సులభం కాదు. కనుక ఆ తర్వాతి మాటను కూడా మనం గమనించాలి. ‘ఉద్యోగం మార్చడం వీలుగాక పోతే, ఆ ఉద్యోగం పట్ల నీ అభిప్రాయం మార్చు!’ అన్నది, ఆ సూక్తి! కష్టపడి పనిచేస్తే సుఖం లేదు. ఇష్టపడి చేయడంలో ఆనందం ఉంది.
‘సరే! నేను ఇష్టంగానే పని చేస్తున్నాను. కానీ ఆ ఆఫీసు వాతావరణం ఎట్లా ఉంటుందో తెలుసా?’ అని తర్వాతి డయలాగు వస్తుంది. అవును, అది ఇల్లయినా, ఆఫీసయినా, చిందర వందరగా, చికాకుగా ఉంటే అందులో ఆనందం వెతికినా కనిపించదు. భలే బాగుంది అనీ, లేక బాగానే ఉంది అనో అనుకోగలిగే వాతావరణం ఉండాలి. అందులో కొంత కృషి మనమూ చేయవలసి ఉంటుంది. కూచుని పనిచేసే ప్రాంతానికి అలంకారాలు చేయకున్నా కనీసం అస్తవ్యస్తంగా లేకుండా చూడడం మన బాధ్యతే గదా! మనం నీట్‌గా అన్ని కాయితాలూ, మిగతా వస్తువులు అమర్చుకుంటే అది పక్కవారికి కూడా ఒక సందేశాన్ని ఇస్తుంది. అందరూ నీట్‌గా ఉన్నారంటే ఇక మానసిక విషయాలవేపు దృష్టి మళ్లుతుంది.
మన ఆఫీసులో అందరూ ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుకునే అవకాశం ఉందా?: ఏ ఆఫీసులోనయినా, మనభావాలను పదుగురితో పంచుకునే వాతావరణం ఉంటే బాగా పని జరుగుతుంది. కానీ ఇక్కడ ఒక చిక్కు ఉంది. ఎవరితో, ఎప్పుడు దేనిగురించి మాట్లాడవచ్చు? అనే ప్రశ్నకు సరయిన జవాబు ఎవరికి వారే అర్థం చేసుకోవాలి. అప్పుడో ఇప్పుడో తప్పించి, ఎప్పుడూ సరదాగా కబుర్లు చెపుతుంటే పని జరగదు. అధికారులతో మాట్లాడడానికి ఒక పద్ధతి ఉంది. వారితోనూ సరదాగా మాట్లాడడానికి సందర్భాలు ఉంటాయి. మీరు అలాంటి పని సరయిన సమయంలో చేయగలిగితే బాసు మిమ్మల్ని ఇష్టపడతారు. మీరే బాసయితే తప్పకుండా ఆ వ్యక్తిని ఇష్టపడతారు.
మీరు బాసు, చిన్న బాసు అయితే లేక చివర మనిషే అయినా, మరొకరికి పని చెప్పి చేయించవలసి వచ్చినప్పుడు మాట్లాడవలసిన తీరు మరోరకంగా ఉంటుంది. అందరికీ వర్తించే సూత్రం ఒకటి ఉంది. కోపాలు, అరుపులు ఏమాత్రం పనికిరావు. అరవకుండానే కోపం వచ్చిందని సూచించడం ఒక కళ! అదెలా కుదురుతుంది? అందరూ తలకెక్కి కూచుంటారు?’ అని చాలామంది ప్రశ్నిస్తారు. ఇదీ, అనుభవం మీద వాళ్ళు కూడా ఈ సూత్రాన్ని అంగీకరిస్తారు.
ఇక తోటివారితో మాట్లాడటంలో మరిన్ని చిక్కులున్నాయి. మిత్రులయినా మన సెక్షన్‌లో వారితోనయితే మాత్రమే, అవసరమయినప్పుడే పని గురించి మాట్లాడడం మంచిది. మిగతావారికి మన పనితో పని లేదు. వారి పనిలో మనం తలదూర్చనవసరం లేదు. మిగతా సంగతులను అయినా సందర్భం గుర్తించి మాట్లాడితేనే బాగుంటుంది. పనిలో ఉన్న వారిని పలకరించడం తప్పు!
ఆఫీసులో ఆనందంగా ఉండడానికి ఇది మొదటి మెట్టు మాత్రమే!
=======================
తెలివి అంటే అది!
నియంత బిస్మార్క్ జెర్మనీకి ఛాన్సలర్‌గా ఉన్న రోజుల్లో రుడాల్ఫ్ విర్చో అనే వైద్యుడు, రాజకీయ వేత్తగా ప్రతిపక్షంలో ఉండేవాడు. అతనెప్పుడూ ఛాన్సలర్‌ను విమర్శలతో ముంచెత్తేవాడు. విసిగి వేసారిన బిస్మార్క్ ఒకసారి రుడాల్ఫ్‌ను ద్వంద్వయుద్ధానికి రమ్మని ఛాలెంజ్ చేశాడు. (పాశ్చాత్య దేశాలలో ఇరువురు వీరుల మధ్యన వచ్చిన సమస్యలను ఈ రకం యుద్ధంతో తేల్చుకునే సంప్రదాయం ఉండేది!)
రుడాల్ఫ్ ఛాలెంజ్‌ను స్వీకరించాడు. ‘చాలెంజ్ చేసింది తమరు గనుక యుద్ధానికి ఆయుధాన్ని ఎంచుకునే అవకాశం నాది! (అదీ ఒక ఆచారం!) నేను ఈ మాంసపు సాసేజ్‌లను ఆయుధాలుగా ఎంపిక చేశాను. ఇందులో ఒక దాంట్లో ప్రాణాంతకమయిన క్రిములున్నాయి. రెండవది శుభ్రంగా ఉంది. ఛాన్సలర్ గారు దయతో ఒకటి తీసుకుని తింటే రెండవది నేను తింటాను’ అన్నాడతను!
బిస్మార్క్ ద్వంద్వయుద్ధం నుంచి విరమించుకున్నాడని వేరే చెప్పాలా?
==============================
మాటబలం
ఇప్పుడొక ఖడ్గమృగం ఇక్కడికి వస్తే, ఇక్కడ అన్నిటికన్నా బలంగల ప్రాణి అదే అవుతుంది. అయినా నేను మాత్రం లేచి తనకు ‘ఇది నీ చోటు కాదని చెప్పగలను!’
-
-జికె చెస్టర్‌టన్
మనుషులకు గొప్పతనం నేర్పించడం నాయకుని పనికాదు. గొప్పతనం వారిలో మొదటి నుంచీ ఉంది. దాన్ని నాయకుడు బయటకు తేవాలి!
- హెన్రీ కిస్సంజర్
తనకన్నా కిందనున్న వారి ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలను వినగలిగిన వారికి సరయిన సమాచారం అందుతుంది. చెడుపును కూడా వినగలిగిన వారికి అసలు సమాచారం అందుతుంది.
- ఎల్‌బి బెల్కర్
నీకు మరొకరి వెంట నడవడం ఎలాగో తెలిస్తేనే నువ్వు ముందు నడిచి, అందరినీ వెంట రమ్మనగలవు!

 

సముద్రతీరం - అనువాద కథ - మూలం - ఆర్నాల్డ్ జ్వైగ్ (జెర్మన్)

సముద్రతీరం

 అనువాద కథ - మూలం - ఆర్నాల్డ్ జ్వైగ్ (జెర్మన్)

సముద్రతీరం

ఆర్నాల్డ్ జ్వైగ్ (జర్మనీ)

బీచ్ లో పరుగులు పెడుతూ కాంగ్ మొట్టమొదటిసారి సముద్రాన్ని చూచింది. అది ఎంతో ఉత్సాహంతో మొరగసాగింది. నీలిరంగు నీళ్లమీదనుంచి తుంపరలు మళ్లీమళ్లీ దాన్ని తాకుతున్నాయి. కానీ ఆ నీళ్లలో దూకడానికి లేదు. ఆ ఎయిర్ డేల్ టెర్రియర్ జాగిలానికి పట్టరాకుండా ఉంది. దాని ప్రాణానికి ఒక దేవుడున్నాడు. వాడి పేరు విల్లీ. దాన్ని వదలడు. అయితే కావలసినంత వేగంగా తడిసిన ఇసుక మీద పరుగులు పెట్టవచ్చు. విల్లీ అరుస్తూనే ఉంటాడు. కుక్క, దాని ఎనిమిదేళ్ల యజమాని తీరును ఇంజినియర్ గ్రోల్ గమనిస్తున్నాడు. బీచ్ కుర్చీలో కూర్చున్న వాళ్లు, బేదింగ్ హౌసెస్ లోని వాళ్లు అందరూ ఆ ఇద్దరిని చూస్తున్నారు. వరుస చివర్లో అంతులేని ఆకాశం పేలవంగా ఉంది. తలమీద మాత్రం అది నీలంగా ఉంది. కావలసినంత ఆనందం, విరామం, బలాలను పట్నం వారికి అందరికీ పంచుతున్నది. కానీ అందులో ఎక్కడో ఒక తిరకాసు మొదలవుతున్నది. బక్కపలుచని విల్లీ ఏమీ పట్టనట్టు నిలబడి ఉన్నాడు. కుక్కను కాలర్ సాయంతో పట్టుకుని ఉన్నాడు. గ్రోల్ త్వరత్వరగా అక్కడికి వెళ్ళాడు. ఈతదుస్తులు వేసుకున్న మనుషులు అందరూ ఒకే రకంగా కనబడుతున్నారు. అన్నిరకాల, అన్నివర్గాల వారు కలగలిసినట్టు ఉన్నారు. తలలలో తేడా. ఆ తలకు ఆధారంగా ఉన్న శరీరాలన్నీ ఊబగా రంగు కలిసినట్టు ఉన్నారు. చలికాలం అంతా మందం దుస్తులు వేసుకుని, చీకటి వదిలి ఇల్లు కదలనందుకు మరీ పాలిపోయిన ఆ శరీరాలరంగు ఎండ అలవాటు లేనిదిగా కనబడుతున్నది. చారల గుడారం పక్కన ఒక లావుపాటి మనిషి కూర్చుని ఉన్నాడు. చుట్ట కాలుస్తూ అతను నెమ్మదిగా ముందుకు వంగుతున్నాడు.

“కుక్క నీదేనా?” నెమ్మదిగా అడిగాడు

ఆయనతో ఒక చిన్న అమ్మాయి, పదేళ్ళుంటాయేమో, ఉంది. ఆమె తన కిందపెదవిని కొరుకుతున్నది. నీళ్ళు నిండిన ఆమెకళ్ళలో కుక్క, దాని యజమాని పట్ల అసహ్యం మెరుపులాగ కనిపించింది.

“కాదు” అన్నాడు గ్రోల్ ప్రశాంతంగా. ఆ స్వరం అతని ఎదలో ప్రతిధ్వనించినట్టు వినిపించింది. “కుక్క ఆ అబ్బాయిది, ఆ అబ్బాయి మావాడు.”

“గొలుసు లేకుండా కుక్కలను వదలకూడదు. మీకు తెలిసే ఉంటుంది. కుక్క మా అమ్మాయిని అదరగొట్టింది. ఆమె వేసుకున్న కాలువలను పాడు చేసింది. పైగా ఆమె పార మీద నిలబడి ఉంది,” అతను ప్రశాంతంగా చెపుతున్నాడు.

గ్రోల్ నవ్వాడు. “విల్లీ! కుక్కను లాక్కో!” అన్నాడు. “అయ్యా మీరన్నది నిజమే. కానీ కుక్క పట్టు తప్పించుకున్నది. అయినా ప్రమాదం ఏమీ జరగలేదు గదా!” అన్నాడు.

విల్లీ కుక్కను పక్కకు నెట్టాడు. పారను పైకి ఎత్తాడు. గౌరవంగా వంగుతూ దాన్ని ఎదుటివాళ్లకు అందించ బోయాడు. ఎదుటివారిలో ఒక అందమైన ఆవిడ ఉంది. ఆమె టెంట్ లో అటు చివరన కూర్చొని ఉంది. ఆమె అమ్మాయికి అమ్మ అనడానికి లేదని గ్రోల్ నిశ్చయించుకున్నాడు. గవర్నెస్ అనడానికి కుదరకుండా ఆవిడ మరీ హుందాగా ఉంది.

అబ్బాయి అందించిన పారను ఎవరూ తీసుకోలేదు. విల్లీ ముఖం మాడ్చుకుని ఆటవస్తువును అమ్మాయి ముందు ఇసుకలో గుచ్చాడు.

“ఇవాళ వాతావరణం చాలా బాగుంది. పేచీ ముగిసిందని అనుకుంటాను,” అంటూ గ్రోల్ కూచోబోయాడు. కాళ్లు వెనుకకు చాచి, మోచేతులను ఇసుక మీద ఆన్చి, అరచేతుల్లో ముఖం పెట్టుకుని అతని పడుకున్నాడు. ఎదురుగా ఉన్న ముగ్గురిని చూచాడు. విల్లీ గౌరవంగానే వ్యవహరించాడు. కాంగ్ ను పట్టుకుని చక్కగా కనిపిస్తున్నాడు. కుక్కమాత్రం శాంతి కోరడం లేదని అర్థమవుతున్నది. గుర్రుమంటున్నది అది. మెడమీద వెంట్రుకలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. అది కూడా కూర్చున్నది.

“అతగాని కుక్కను షూట్ చేయాలి‌ నాన్నా!” అమ్మాయి దృఢంగా అన్నది. “అది నన్ను చాలా భయపెట్టింది”, మాట జోడించింది. చేతి మణికట్టు మీద విలువైన పాతకాలపు బ్రేస్ లెట్ ఉండడం గ్రోల్ గమనించాడు. మూడు వరుసల తీగలను పాము రూపంలో అల్లినట్టు ఉందది. వీళ్ళకు ఒక పాఠం అవసరం...... అది నేనే చెప్పాలి.

గ్రోల్ ధైర్యం చెబుతున్నట్టు బాబు వైపు చూచాడు. వాడు మాత్రం అవమానంగా భావించి కుక్కను తనవైపు లాక్కుంటున్నాడు. ముగ్గురిలోనూ అమ్మాయి మాటే బలంగా ఉంటుందని, శాసిస్తుంది అని గ్రోల్ కు తోచింది. కనుక తర్వాతి మాటల కోసం వేచి ఉన్నాడు. విలువగల చుట్ట కాలుస్తున్న పెద్దమనిషి ఒకవేళ ధైర్యం చేయకపోతే బాబును ఒక మాట అనడానికి తాను ఉండనే ఉన్నాడు మరి!

“నా కుక్కను ఎవరూ షూట్ చేయడానికి లేదు” భయపెడుతూ అన్నాడు విల్లీ. వాడు పిడికిలి బిగబట్టాడు. వాడి వైపు చూడకుండానే అమ్మాయి “కుక్కను కొనెయ్ నాన్నా!ఇదుగో నా చెక్ బుక్” అంటూ ఆమె నిజంగానే సన్నని చెక్ బుక్ అందించింది. టెంట్ నుండి తెచ్చిన సంచిలోనుంచి బంగారు క్లిప్ గల పెన్ కూడా తీసి ఇచ్చింది.

“నామాట జరగలేదంటే డిన్నర్ లో సూప్ ప్లేట్ విసిరేస్తాను. నా గురించి తెలుసు కదా నాన్నా!” ఆమె గుసగుస లాడినట్టు అంటున్నది. ఆమె మొత్తం శరీరం, ఎండలో సుద్దలాగా రంగుపోయి కనబడుతున్నది. కళ్ళు నీలం, అందులో సముద్రం రంగు ప్రతిఫలిస్తున్నది. అవి భయంకరంగా కనబడుతున్నాయి.

“పది పౌండ్లు ఇస్తాను” అన్నాడు పెద్దాయన.

గ్రోల్ లేచి కూర్చుని పద్మాసనం వేసుకున్నాడు. ఏం జరుగుతుంది అని ఆత్రంగా ఉన్నాడు.

“కుక్క నాది కాదు. మా అబ్బాయిని అడగాలి. అది వాడిది.”

“నేను కుర్రవాడితో బేరాలు చేయను. పదిహేను పౌండ్లు ఇస్తాను. అది ఎక్కువే” అన్నాడతను. తను పెద్దకొడుకు మనసు తెలుసుకోవడానికి ఇది మంచి అవకాశం అనుకున్నాడు గ్రోల్. “ఈ అయ్యగారు నీ కుక్కను పదిహేను పౌండ్లకు కొంటారట. తర్వాత దాన్ని షూట్ చేస్తారనుకుంటా. పోయిన సంవత్సరం నుంచి బైసైకిల్ కావాలి అనుకుంటున్నావు. ఆ డబ్బులతో కొనవచ్చు. నేను ఎలాగూ ఇప్పట్లో కొనలేను. మనం అంత కలిగిన వాళ్ళం కాదు” అన్నాడతను కొడుకును చూస్తూ.

విల్లీ తండ్రి వైపు చూశాడు. నిజంగానే అంటున్నాడు అని అనుమానం ఉంది. తండ్రి ముఖంలో సరదా కనిపించలేదు. ఇక జవాబుగా వాడు కాంగ్ మెడమీద చేయివేసి దాన్ని దగ్గరగా తీసుకున్నాడు. “నేను అమ్మడం లేదు నాన్నా!” అన్నాడు నవ్వుతూ.
ఈత దుస్తులు, పాలిపోయిన చర్మంగల పెద్దమనిషి గ్రోల్ వైపు తిరిగాడు.వాదం నచ్చినట్టు కనబడుతున్నది. “ఒప్పించండి! ఇరవయి పౌండ్లు ఇస్తాను” అన్నాడు.

“ఇరవయి పౌండ్లు. బైసికిల్ తో పాటు కనో బోట్ కూడా కొనవచ్చు. పొద్దున్న చూచి బాగుంది అన్నావు కదా విల్లీ. రెండు తెడ్లుగల ఆకుపచ్చని కనో. అది నీళ్లమీదయితే, నేల మీద తిరగడానికి బైసికిల్. హెడ్ లైట్ లు, బ్యాటరీ, కొత్త టైర్లతో. గడియారానికి కూడా డబ్బు మిగులుతుందేమో. చేయవలసిందల్లా ముసలి కుక్కను వదిలించుకోవడమే. గొలుసు ఆయనగారికి అందిస్తే పోతుంది”.

“నేను గనక పది అడుగుల దూరం పోయానంటే కాంగ్ అతగాడిని కింద తోసి నా వద్దకు వచ్చేస్తుంది,” అన్నాడు విల్లీ కోపంగా.

అందమయిన ఆవిడగారు మొదటిసారి మాట్లాడారు. “అదేమీ కుదరదు లే,” ఆమె స్పుటంగా, తీయగా వెక్కిరిస్తున్నట్టు అన్నది. ఆకర్షణగల మనిషి అనుకున్నాడు గ్రోల్. ఆమె తన సంచీ నుంచి చిన్న బ్రౌనింగ్ రివాల్వర్ బయటకు తీసింది. “ఇది కుక్కను ఆపుతుంది” అన్నదామె.

పిచ్చిమనిషి అనుకున్నాడు గ్రోల్. “ఆ కుక్క మంచి జాతిజాగిలం. చక్కని శిక్షణ పొందిన రకం” అన్నాడు.

“ఆ సంగతి తెలుస్తూనే ఉన్నది”

“యాభయి పౌండ్లు నాన్నా! బేరం కుదిరించు.”

“యాభయి పౌండ్లు” అన్నాడు గ్రోల్. అతని గొంతు వణికింది. ఇక్కడికి వచ్చిన ఖర్చుతోబాటు, వాడు అవునంటే వాళ్ళ అమ్మ ఆరోగ్యం సంగతి కూడా చూడవచ్చు. శానిటోరియం ఖరీదైనది. తనకు అందుబాటులో లేదు. “యాభయి పౌండ్లట విల్లీ, బైసికిల్, వాచ్, టెంట్! తాళ్లు, కుచ్చులూ, అవీ అన్నింటితో. మిగిలిన డబ్బులతో, నీవు అవునంటే అమ్మను ఆసుపత్రికి పంపవచ్చు. ఆలోచించు! తరువాత యానిమల్ వెల్ఫేర్ సొసైటీకి వెళ్లి మూడు షిల్లింగ్ లకు మరో కాంగ్ ను తేవచ్చు.”

“కాంగ్ అంటే ఒకటే ఉంటుంది. నేను దాన్ని అమ్మడం లేదు!”

“వంద పౌండ్లు ఇద్దాం నాన్నా! నేను ఆ కుక్కను షూట్ చేయాల్సిందే! ఈ వ్యవహారం తీరు నాకు నచ్చదు!”

లావుపాటి పెద్దాయన ఒక్కక్షణం తటపటాయించాడు. “వంద పౌండ్లు” బొంగురుగా అన్నాడు. “అదృష్టం ఎదురయితే కాదంటున్నారేమో?”

“నా చేతుల్లో లేదండీ!” అంటూ గ్రోల్ కొడుకు వైపు తిరిగాడు. “చూడు బాబూ! వందపౌండ్లు. మదుపు చేస్తే పదేళ్లలో నీ పై చదువులకు అంది వస్తుంది. కాదంటే నువ్వు చిన్నకారు కొని అందులో బడికి వెళ్లొచ్చు. అందరూ నిన్నే చూస్తారు. అమ్మను బజార్ కు తీసుకుపోవచ్చు. అది చాలా డబ్బు. కుక్కకు వంద పౌండ్లు”, అన్నాడు.

ఆ మాటల వెనుక భావాన్ని గమనించిన విల్లీ భయపడిపోయాడు. వాడికి ఏడుపు వచ్చేసింది. తాను చిన్న కుర్రవాడు. తన కుక్కను అడుగుతున్నారు. కన్నీళ్లను ఆపుకుంటూ “కానీ కాంగ్ అంటే నాకు ఎంతో ఇష్టం. కాంగ్ కు నేనంటే ఇష్టం. నేను దాన్ని వదులుకోలేను,” అనగలిగాడు.

“వంద పౌండ్లు. ఒప్పించండి. లేకుంటే నా కూతురు నా బ్రతుకు దుర్భరం చేస్తుంది. మీకు అర్థం కాదు. అమ్మాయి అఘాయిత్యం ఎంత దూరం వచ్చింది?” ఆయన నిట్టూర్చాడు.

ఆ అమ్మాయి నా కూతురే కనక అయ్యుంటే రెండు చెంపల మీద పాఠంగా గుర్తులు వదిలి ఉండేవాడిని. అనుకున్నాడు గ్రోల్. ముఖం మాడ్చుకుని కన్నీళ్లు ఆపుకోవటానికి ప్రయత్నం చేస్తున్న తన కొడుకువైపు చూచాడు. ఆ తరువాత “ఇక ఇప్పుడైనా వ్యవహారం ముగిసింది అనుకోవచ్చా?” అన్నాడు గట్టిగా. ప్రశాంతంగా, స్ఫుటంగా. మాట ముగించి అమ్మాయి ముఖంలోకి చూశాడు.

అప్పుడు అనుకోని ఆశ్చర్యకరమైన విషయం జరిగింది. ఆ అమ్మాయి నవ్వడం మొదలు పెట్టింది. అబ్బాయి తండ్రి తీర్పు ఆమెకు నచ్చినట్లుంది. అతను లెంపలు వాయించేయాలని అనుకున్న సంగతి అర్థమయిందేమో?

“సరే నాన్నా, అతను మంచి అబ్బాయి. కనుక మనం చెక్ బుక్ తిరిగి సంచిలో పెట్టేద్దాము. అంతా సరదాగా అని నీకు కూడా అర్థమయ్యే ఉంటుంది” అన్నది పాప గట్టిగా.

పెద్దాయన భారం తీరినట్టు చిరునవ్వాడు. అమ్మాయి మాట నిజమే అన్నాడు. ఇంత మంచిరోజు అంతా సరదాగానే జరగాలి అన్నాడు. గ్రోల్ కు నమ్మకం కుదరలేదు. అతను మనుషులను అర్థం చేసుకునే తీరు వేరు.

విల్లీ తీరుకూడా మారింది. ముక్కు చీదుతున్నట్లు నటిస్తూ కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు. వాడు కాంగ్ పక్కనే ఇసుకలో వాలిపోయాడు. కుక్కను తన మీదకు లాక్కున్నాడు. దానితో కుస్తీ మొదలు పెట్టాడు. కుక్క కాళ్లు కుర్రవాడు చేతులు బాగా కలిసినట్టు ఉంది.

పరిచయం లేని పెద్దమనిషి అందించిన సిగార్ ను, లైటర్ ను గ్రోల్ ఇష్టం లేకుండానే తీసుకున్నాడు. నిశ్శబ్దంగా సముద్రం నీళ్లను చూడసాగాడు. అది ఎదుట ఎంతోదూరం పట్టుబట్ట పరిచినట్లు కనబడుతున్నది. వెలిగిపోతున్నది. గ్రోల్ ఆలోచనలో పడిపోయాడు. బీదవాళ్ళ గతి ఇంతే. రెండేళ్ల క్రితం తన పరిస్థితి అన్యాయంగా ఉండేది. ఈ ఆఫర్ అప్పుడు గనుక వచ్చి ఉంటే అప్పట్లో ఏదో మామూలు ఇంట్లో ఉంటూ ఇప్పుడు లాంటి ఇంటిగురించి కలలు కంటూ కాలం గడిచింది. పాపం విల్లీ. ఇవాళటి పరిస్థితి అప్పుడు వస్తే పర్యవసానం మరోరకంగా ఉండేది. కుక్కకోసం తపన, ప్రేమ, ధైర్యం, దానగుణం అన్నిఏమయ్యేవో? చేతిలో నాలుగు కాసులుంటే చేసే నిర్ణయాలు మరో రకంగా ఉంటాయి.

అమ్మాయి పార పట్టుకుని టెంట్ ముందు ఇసుకలోకి మళ్లీ వచ్చింది. “కాలువ తోడడానికి సాయం చేద్దువు గాని రా!” అంటూ విల్లీని పిలిచింది. పిలుస్తూనే అనుమతి కోసం అబ్బాయి తండ్రి ముఖంలోకి చూసింది.

“మళ్లీ కాలువలు తోడుకుందాం. మళ్లీ కుక్క వాటిని తొక్కేస్తుంది! తొక్కితే పోయేదేముంది? మళ్లీ తోడుకుందాం!” అంటూ అమ్మాయి కాంగ్ వైపు చూసింది.

దూరంగా రేవులోకి వస్తున్న స్టీమ్ బోట్ శుభం అన్నట్టు కూసింది.