ఇల్లు కట్టి చూడు..
Published Saturday, 15
June 2019
ఈ
మధ్యన మా వీధిలో మా ఇంటికి ఎదురుగ ఉన్న ఒక ఇంటిని స్వంతదారులు అమ్ముకున్నరు.
భార్యాభర్తలు ఇద్దరే కనిపించేవారు. బహుశా పిల్లలు విదేశాలలో ఉండే ఉంటరు. నా
పిల్లలలాగే. నాకు ఇంకా ఆ పరిస్థితి రాలేదు కానీ, ఈ దంపతులు ఇల్లు అమ్ముకుని
వెళ్లిపోయినట్టు ఉన్నరు. మా వీధిలో ఉన్న ఇళ్లు చాలామటుకు ఒకటికన్న ఎక్కువ
అంతస్తులు గలవి. ఈ ఇల్లు మాత్రం ఒకే అంతస్తు ఉండేది. వెనుక ఒక పెద్ద మామిడిచెట్టు
ఉండేది. ముందు మరేదో చాలా పెద్ద చెట్టు ఉండేది. చూస్తుండగ ఆ చెట్లను నరికి పడేయడం
కనిపించింది. కొత్తగ ఇల్లు కొన్నవారు, ఉన్న నిర్మాణాన్ని పడగొట్టి మళ్లీ కట్టుకుంటరు అని అర్థం
అయింది. అందుకని చెట్లు నరకవలసిన అవసరం ఉందా అనే అనుమానం వచ్చింది కానీ, అసలు తతంగం
చూసిన తరువాత విషయం అర్థమయింది. కొంతకాలం ఇల్లు ఖాళీగ ఉండిపోయింది. చెట్లు
పడగొట్టినప్పుడు గోడ, కొంత పాడయింది.
అయినా ఎవరూ పట్టించుకోలేదు. అంటే దాన్ని కూడ పడగొడతరు అని అర్థం. ఒకనాడు ఇద్దరు
ముగ్గురు పనివాళ్లు చేరి సుత్తెలు తీసుకుని మెట్ల గదిని పడగొట్టడం మొదలుపెట్టినరు.
ఒక రెండు మూడు గంలయినా వాళ్లు కొంత మాత్రమే పడగొట్టగలిగినరు. మొత్తం ఇల్లు
పడగొట్టేసరికి సుత్తిదెబ్బలు, నా నెత్తి మీద పడ్డట్టు ఉంటుంది, అని అనుమాన
పడుతున్న. వాళ్లు పని మానుకుని మధ్యాహ్నమే వెళ్లిపోయినరు. మరునాడు ఉదయం ఒక రణగొణ
ధ్వని వినిపించింది. ఇది రణము యొక్క గుణము గల ధ్వని, కనుక రణగుణ ధ్వని అయి ఉంటుంది అని నా అనుమానం. అటువైపు
వెళ్లను, కొమ్మ దూకను. అంటే
విషయం మార్చను. బయటకు వెళ్లి చూస్తే, అంటే నా ఐదవ అంతస్తు బాల్కనీలో నుంచి చూస్తే, ఒక భారీ యంత్రం
కనిపించింది. దానికి ఒక ఎద్దుకున్నట్టు పెద్ద తల ఉంది. ఆ తలలో నాలుగు గడ్డపారలు
కలిపినంత లావు గడ్డపార ముక్కు ఉంది. అది ఆవేశంగ అటు ఇటు కదులుతున్నది.
ప్రాణమున్నట్టు కనిపించింది. దానికి పేరు ఏమయిన ఉందేమో తెలియదు. బుల్ డోజర్ అనే
మాట విన్న కానీ, ఇది దాని తాతలాగ
ఉన్నది. ఉదయం తొమ్మిది ప్రాంతంలో వచ్చిన ఆ యంత్రం ఆరు గంటలకల్ల మొత్తం ఇంటిని
నేలమట్టం చేసింది. కోటలు మింగే వానికి తలుపులు అప్పడాలు అన్నట్టు, కాంక్రీట్
స్తంభాలను ముక్కుతో పొడిచి పడగొట్టగల ఆ యంత్రానికి మామూలు గోడలు, ఏమనాలో తెలియడం
లేదు, అసలు అడ్డమే
రాలేదు. అటువంటిదే మరొక యంత్రం వచ్చి ఆ మట్టిని లారీలకు ఎత్తింది. మరునాటి
సాయంత్రం లోపల అసలు అక్కడ ఇల్లు ఉండిందా అని అనుమానం వచ్చే రకంగ శుభ్రమైన ప్లాట్
మిగిలింది.
ఇక
తరువాతనయినా విషయం మామూలుగ జరగకపోతుందా అని నేను ప్రతినిత్యం, బాల్కనీలోకి పని
లేకుండ వెళ్లి గంట గంటకు ఆ ఇంటి వైపు చూడడం అలవాటు అయింది. ఈ మాటలు రాయడానికి
ముందు కూడ అక్కడికి పొయ్యి చూసి వచ్చిన. ఎండల పేరున ఇన్ని రోజులు పని మానేసిన వారు, ఇవాళ కాంక్రీట్
స్తంభాలు వేయడానికి చువ్వలను ఏర్పాటు చేస్తున్నరు. ఈలోగా జరిగిన తతంగం గురించి
చెప్పకపోతే, మీకు అంత ఇల్లు
కట్టడం గురించి ఏం తెలుస్తుంది?
నేను
ఇక్కడ ఎంతో నేర్చుకుంటున్న అన్న సంగతి ఏం అర్థం అవుతుంది?
వెనకట
ఇల్లు కట్టాలంటే గదులు, గోడలు ఉండే ప్రకారం పునాదులు తోడేవారు. వీటిని హిందీ, ఉర్దూ భాషలలో
బునియాద్లు అంటారు. పునాదులు బదులు మా దగ్గర తెలుగు వాళ్లు కూడ బునాదులు. వీలయితే
నా మీద ఒక యావత్తు కూడా కలుపుతారు. బహుశా ఇప్పుడు ఆ పద్ధతి మారిపోయి ఉంటుంది. అసలు
ఎవరూ పునాదులు వేయడం లేదు అని నాకు ఈ ఎదురింటి వలన అర్థం అయింది. మట్టిని తోడి
లారీలకు ఎక్కించిన మధ్యరకం యంత్రం మళ్లీ వచ్చింది. అది నేలలో అటు ఆరు, ఇటు ఆరు,
అడుగుల గుంటలు తోడింది. చెబితే నమ్మరు, ఒకరోజులో ఎనిమిది గుంటలు తోడింది. మామూలుగా గడ్డపారలు తీసుకోని
తవ్వుతూ ఉంటే మిగత వాళ్లు ఆ మట్టిని తరలిస్తరు. ఆ పద్ధతిలో అయితే ఈ గుంటల వ్యవహారం
ఎన్ని రోజులు సాగేదో ఆలోచించిన. కాలం మారిపోయింది. ఇల్లు కట్టే పద్ధతి
మారిపోయింది. ఇప్పుడు నేను ఉంటున్న ఇల్లు కట్టినప్పుడు కూడా ఇవే పద్ధతులు అమలులోకి
వచ్చినయి. గుంటలలో ఒక కాంక్రీట్ పొర వేసి నేలకన్న కొంచెం పై ఎత్తు వరకు స్తంభాలు
వేసినరు. గుంతలు పూడ్చేసినరు. అసలు ఆశ్చర్యం మొదలయింది. పునాదులు లేవు. పునాదుల
స్థానంలో కేవలం అడుగు లోతు మాత్రం తవ్వినరు. అందులో కంకర పరిచినరు. ఆ మీద నుంచి
సిమెంటు ఇసుక కలిపిన మిశ్రమం పోసినరు. దిమ్మిస వేసినరు. ఒకరోజు వదిలేసినరు. ఇంత
కొంచెం పునాదులు భవనాన్ని నిలబెడతయా అనిపించింది. అప్పుడు అసలు నాటకం మొదలయింది.
సాధారణంగా మిద్దె ఎత్తులో వేసే కాంక్రీటు దూలాల వంటివి నేల ఎత్తులో వేసినరు. ఇది
నాకు తెలిసిన సంగతి కాదు. ఈ మధ్యన అన్ని నిర్మాణాలు ఇట్లగే జరుగుతున్నయట. ఒకటికన్న
ఎక్కువ అంతస్తులు ఉండే భవనం గట్టిగ నిలబడాలంటే, మరి ఇటువంటి ఆధారం ఉండడం చాల
బాగుంటుంది. ఈ రకమైన కొత్త పద్ధతి పునాదులు, దూలాల రూపంలో ముగిసిన తరువాత వాటి ఎత్తు వరకు మట్టి నింపినరు.
అందులో చేతనయినంత నీళ్లు కట్టినరు. గడ్డపారలతో రంధ్రాలు వేసి నీళ్లు కట్టినరు.
అంటే మట్టి చేతనయినంత కాంపాక్ట్ అయ్యింది అని అర్థం. ఆ మీద మళ్లీ కంకర పరిచి
సిమెంటు ఇసుక మిశ్రమం కూడా పరిచి,
ఒక
చక్కని ఫ్లోర్ తయారుచేసినరు. ఇప్పుడు గాని స్తంభాల పని మొదలు పెట్టలేదు. ఇంత తతంగం
జరగడానికి పాతకాలపు పద్ధతులు అయితే చాలాకాలం పట్టేది. ఇక్కడ చూస్తుండగనే పనులు
జరిగిపోతున్నయి. అన్నిటిలోను యంత్రాల ప్రమేయం ఉంటున్నది.
అన్నిటికన్న
ఆశ్చర్యం ఆ ఇంట్లో వేసిన బోరు సంగతి. నిజానికి ఈశాన్యం మూలలో ఒక నీటి సంపు
ఉన్నట్టు కనిపించింది. కానీ ఒకరోజు పొద్దున్నే బోరు యంత్రం వచ్చింది. ఇక ఇవాళ
ప్రశాంతత ఉండదు, చదువు, రాత,
సాగవు. రాత్రి కూడ బహుశా నిద్ర ఉండదు అనుకుంటున్న. అయితే అనుకోకుండా ఆనాటి
సాయంత్రం ఎక్కడికో వెళ్లవలసి వచ్చింది. ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి బాగ రాత్రి
అయింది. సాయంత్రం వెళ్లేటప్పుడు బోరు యంత్రం ఇంకా పని చేస్తునే ఉన్నది. అందులో
నుంచి పెద్ద ఎత్తున నీళ్లు చిమ్మిన జాడ కనిపించలేదు. బహుశా వీళ్ల బోర్ ఫెయిల్
అయింది అనుకున్న నేను. రాత్రి వచ్చేసరికి బోర్ యంత్రం లేదు. పాపం నీళ్లు పడలేదు
అనుకున్న. మనసులో నాకు కొంత బాధ కలిగింది. ఎవరికి అపజయం కలిగినా నాకు నచ్చదు.
అందరూ బాగుండాలె. అంత ఇల్లు కట్టుకోవాలె అనుకునే వాళ్లకు నీళ్లు లేకుండ ఎట్ల
సాగుతుంది? నా మంచితనం
నాది.
నిజానికి
ఇల్లు కట్టడం మొలయిన తరువాత నాకు ఒక రహస్యం తెలిసింది. ఒకనాడు ఒక పెద్ద మనిషి
వచ్చి ఒక పొడుగాటి తాటికి బరువు కట్టి, ఆ బోరులోకి వదులుతున్నడు. అంటే దాని లోతును, అందులో నీళ్లు
ఉన్న లోతును పరీక్షిస్తున్నడు అని అర్థం. అతని పరీక్ష ముగిసింది. ఆ సాయంత్రానికి
మరో నలుగురయి దుగురు వచ్చినరు. సరంజామా ఏదో తెచ్చినరు. బావిలో సబ్మర్సిబుల్ రకం
పంపు బిగించినరు. గొట్టంలోంచి ఆశ్చర్యంగ అంత దూరం నీళ్లు చిమ్ముతున్నయి. మామూలుగ
అయితే బోరు బావిలో నీళ్లు పడితే వీధి వీధంత బురద అయ్యేది. మరి ఇక్కడ అట్ల బురద
కాకుండనే, బావిలో నీళ్లు
ఎట్ల పడినయి అన్నది నాకు ఇవాళటి వరకూ అర్థం కాలేదు. ఇన్ని రోజులుగా ఆ బోర్ల నుంచే
పనివాళ్లు నీటిని పుష్కలంగ వాడుకుంటున్నరు. నాకు ఏదో సంతృప్తిగ ఉంది. ఆ ఇంటి
వాళ్లు నీళ్లు లేక బాధ పడరు అన్న భరోసా కలిగింది. పాలమూరులో నీళ్ల కరువుతో చాలా
కష్టపడ్డము. పద్మారావు నగర్లో కూడా నీళ్లు కొంతవరకు కరువే అనవచ్చు. ఇప్పుడు
ఉంటున్న ఇంటికి వచ్చిన తరువాత నీళ్ల సమస్య మాత్రం లేదు.
మాకు
నిజానికి ఒకటి, రెండు ప్లాట్లు ఎక్కడో ఉన్నట్లున్నయి. వాటిలో ఇల్లు కట్టుకోవాలి
అన్న కోరిక మాత్రం అంత బలంగ లేదు. నాకు అసలే లేదు. ప్లాట్ లేకుండ, నేల మీద ఇల్లు
కట్టుకుని, కావలసినన్ని
మొక్కలు పెంచుకుని, వీలైతే ఒక
బర్రెను కూడ పెట్టుకుని పల్లెటూరి పద్ధతిలో బతకాలని నాకు ఉంటుంది. అయితే నా
కోరికలు తీరడానికి, అసలు అవి
తీరాలని నేను అనుకునేందుకు వీలు లేదు. మోక్షం గురించి చెప్పుతూ, స్వజ్ఞానం, ప్రాపక జ్ఞానం, ప్రాప్త జ్ఞానం
ఉండాలె అంటుంది శాస్త్రం. నాకు అది జీవితంలోని అన్ని రంగాలకు వర్తిస్తుంది
అనిపిస్తుంది. నా గురించి నాకు తెలుసు. నాకు గల ప్రాపకం గురించి తెలుసు. వాటికి
తగినంత కన్న ఎక్కువే నాకు దొరికింది అని కూడ తెలుసు. ఇక నేను ఒక సొంత ఇల్లు కావాలె, అని కోరిక
పెట్టుకోగల స్థితిలో లేను అన్న సంగతి కూడా తెలుసు. కానీ రకరకాల ఇళ్లు కట్టంగ చూచి, ఇల్లు కట్టడంలో
చేయకూడని పనులు నాకు చాల తెలుసు అనిపిస్తుంది. ఇప్పుడు గానీ నా చేత ఎవరయినా ఇల్లు
కట్టే ధైర్యం చేయిస్తే, లేదా వారి ఇల్లు
కట్టే బాధ్యత నాకు అప్పగిస్తే,
మంచి
ఇల్లు కట్టగలను అని నా మీద నాకు నమ్మకం ఉంది.
చిన్న
ఉదాహరణ చెబుత. చిన్న బెడ్రూమ్ తలుపు బాల్కనీలోకి తెరుచుకుంటుంది. వర్షం వస్తే
బాల్కనీలోకి బలంగా నీళ్లు వస్తయి. బెడ్రూమ్ తలుపు లోపలికి తెరచుకునే విధంగ బిగించినరు
కనుక, వాన నీళ్లు
నేరుగ గదిలోకి వెళ్లిపోతయి. అదే తలుపు బాల్కనీలోకి తెరుచుకునేటట్లు బిగించి ఉంటే, వాన నీరు
లోపలికి వచ్చే వీలు ఉండేది కాదు. ఈ సంగతి కాంట్రాక్టర్కు తోచలేదు. అప్పట్లో నాకు
కూడా తోచలేదు. ఇప్పుడు ఆ సంగతి అర్థం అయింది. బాత్రూం విషయంలో కూడా మేము కొన్ని
పొరపాట్లు చేసినము. ఇంజనీరింగ్ వాళ్లు దానికి ఏదో ఒక కిటుకు చెప్తరు కానీ, బాత్రూం మిగతా
గదిలో నేల కన్న ఎత్తుగ ఉండటం ఎంత మాత్రం సరయిన పద్ధతి కాదు. పాతకాలం పద్ధతి కమోడ్లు
బిగించడానికి గది కన్నా స్నానాల గదిలో నేల ఎత్తుగ ఉండటం అవసరం. కానీ ఈ కాలంలో
అటువంటి అవసరం లేని కొత్త కొత్త నమూనాలలో కమోడ్లు దొరుకుతున్నయి. వాటిని
తెచ్చుకుంటే ఇల్లంతా ఒకే ఎత్తులో నేల ఉండవచ్చు. పాలరాతి నేలను నీళ్లు పెట్టి కడిగే
పద్ధతి ఉండదు. కనుక బాత్రూమ్ ఎత్తు ఎక్కువగ ఉన్నా పర్వాలేదు. అమ్మ 86 సంవత్సరాల
వయసులో పోయే ముందు ఒక సంవత్సరంపాటు నా దగ్గర ఉన్నది. ఆ సమయంలో ఆమె స్నానాల గదిలోకి
వెళ్లాలంటే, ఆ కొంచెం ఎత్తు
కూడా ఎక్కలేక పడిన కష్టాలు నాకు కళ్లల్లో కనిపిస్తయి. ఇటువంటి సంగతులు ఇల్లు
కట్టేటప్పుడు సాధారణంగ ఎవరూ ఆలోచించరు. కట్టిన తరువాత దాన్ని మార్చడం అసలు వీలు
కాని పరిస్థితులు ఉంటాయి.