తాపీ మేస్త్రి కథ
వాషింగ్టన్ ఇర్వింగ్ రాసిన టేల్స్ ఆఫ్ అల్హంబ్రా పుస్తకం
నుంచి
అనగనగా ఒకప్పుడు గ్రనాడాలో ఒక బీద తాపీ మేస్త్రి
ఉండేవాడు. ఇటుకలు చేయడం, వాటిని పేర్చి
గోడ కట్టడం అతని పని. అతను బుద్ధిగా మహామహుల జ్ఞాపకార్థం ఉపవాసాలు ఉంటాడు. పూజలు
చేస్తాడు. అంత భక్తి గలవాడయినా అతని పరిస్థితి మాత్రం రాను రాను అధోగతికి
దిగజారింది. ఇంట్లో బోలెడు మంది ఉంటారు. వాళ్లకు తిండి సంపాదించడమే గగనమయి పోయింది.
ఒకనాడు రాత్రి పడుకున్న తర్వాత కొంతసేపటికి అతనికి మెలుకువ వచ్చింది. అందుకు కారణం
బయట ఎవరో తలుపు తట్టడం. అతను వెళ్ళి తలుపు తెరిచాడు. ఎదురుగా ఒక ఎత్తయిన మనిషి
నిలబడి ఉన్నాడు. అతను శవంలా పాలిపోయి ఉన్నాడు. నిజానికి అతడు ఒక ప్రీస్ట్ అంటే
పూజారి.
ఏమోయ్ మిత్రమా! అంటూ అతను ప్రేమగా పలకరించాడు. నీవు
చాలా బుద్ధిమంతుడైన క్రిస్టియన్ వని నేను గమనించాను. నిన్ను సులభంగా నమ్మవచ్చు. ఈ
రాత్రి నాతో వచ్చి ఒక పని చేయగలవా? అడిగాడతను.
మనసుపెట్టి పనిచేస్తానండి! గురువుగారు! అయితే ఒక షరతు.
నాకు మీరు తగినంత డబ్బు ఇవ్వాలి. అన్నాడితను.
అందుకే లోటుండదు. అయితే పనిచోటికి వెళ్లే దాకా నీకు
కళ్ళకు గంతలు కడతాను.
తాపీ మనిషి ఏమాత్రం అభ్యంతరం చెప్పలేదు. కళ్ళకు గంతలు
కట్టిన తరువాత వచ్చిన పెద్దమనిషి అతనిని సంధులు గొంతులో గుండా నడిపించి, ఎన్నో మలుపులు తిప్పి, ఒక ఇంటి ద్వారం ముందుకు చేర్చాడు.
జేబులో నుంచి తాళం చెవి తీసి, కిరకిరమంటున్న
తాళం తెరిచాడు. ఆ తలుపు కూడా బాగా చప్పుడు చేసింది. వాళ్లు లోపలికి వెళ్లి తలుపు
బిడాయించారు. మళ్లీ లోపల కూడా పూజారి రకరకాల దారుల గుండా నడిపిస్తూ, నడవల గుండా ముందుకు సాగి, భవనం లోపలికి చేరాడు. తాపీ అతని వెంట
వెళ్లాడు. అప్పుడు అతని కంటి మీద పట్టి తీసేసాడు పూజారి. వారు అప్పుడు బయట కప్పు
ఉన్న స్తంభాల నడవలో ఉన్నారు. . అక్కడ ఒకే ఒక్క దీపం వెలుగుతున్నది కనుక అంతా మసక
చీకటిగా ఉంది. అక్కడి మధ్యప్రదేశంలో నీళ్లు లేని ఒక తొట్టి ఉంది. అందులో ఒక
ఫౌంటెన్ కూడా ఉంది. అది పాత మూరిష్ కాలపు నమూనాలో ఉంది. ఆ తొట్టి ఉన్నచోట ఒక రహస్య
గది కట్టాలని ప్రీస్ట్ అడిగాడు. అవసరమైన ఇటుకలు మిగతా సామాగ్రి అంతకుముందే
ఏర్పాటయి ఉంది. ఇక మేస్త్రి రాత్రి మొత్తం పని చేశాడు. తెల్లవారే సమయానికి పని
మాత్రం ముగియలేదు. ఇక కొంతసేపటికి సూర్యోదయం అవుతుంది అనగా, పూజారి మేస్త్రీ చేతిలో ఒక బంగారు నాణెం
ఉంచాడు. మళ్లీ గంతలు కట్టి ఇంటికి చేర్చాడు.
మరోసారి తిరిగి వచ్చి పని పూర్తి చేయాలంటే అంగీకారమేనా? అడిగాడు పూజారి.
సంతోషంగా గురువుగారు! అయితే నాకు ముదరా మాత్రం
చెల్లించాలి! అన్నాడతను.
సరే మంచిది. రేపు మధ్యరాత్రి సమయానికి మళ్ళీ వస్తాను.
మరుసటి రాత్రి అలాగే జరిగింది. పని కూడా పూర్తయింది.
నీవు కట్టిన గదిలో కొన్ని శరీరాలను భద్రపరచాలి. అందులో
నీవు నాకు సాయం చేయాలి. అన్నాడు ప్రీస్ట్.
ఆ మాటలు విన్న తాపీ మేస్త్రీకి మేడ మీద వెంట్రుకలు
నిక్కబొడుచుకున్నాయి. అయినా పెద్దాయన వెంట వెళ్లాడు. అతని అడుగులు తడబడుతున్నాయి.
ఆ భవనంలోని ఒకానొక గదిలోకి వాళ్ళు వెళ్లారు. అక్కడేదో భయంకరమైన మరణ దృశ్యం
కనబడుతుంది అనుకుంటున్నాడు మేస్త్రి. అలాంటిదేమీ లేదు. ఆ గదిలో కొన్ని పెద్ద పెద్ద
బానలు ఉన్నాయి. అవన్నీ ఒక మూలన సర్ది ఉన్నాయి. తప్పకుండా వాటి నిండా ధనం ఉండి
ఉంటుంది. ఇద్దరు కలిసి వాటిని, నానా కష్టాలు
పడుతూ కొత్తగా కట్టిన రహస్యం గది దగ్గరకు తరలించారు. ఆ గది ఆ బానలకు సమాధి. గదిని
మూసివేశారు. పైన గుర్తులు ఏవీ తెలియకుండా చేశారు. అక్కడ నిజానికి ఏదో పని జరిగింది
అన్న అనుమానం రాకుండా మొత్తం మరమ్మతు చేశారు. మేస్త్రి కళ్ళకు గంతలు కట్టడం, అతడిని ఇంటికి చేర్చడం జరిగింది. అయితే
వచ్చిన దారినే మాత్రం వెళ్ళినట్టు లేదు.
రకరకాల సందులు గొందుల గుండా, చాలాకాలం నడిచిన తర్వాత, చివరికి వారు ఆగారు. మళ్లీ ప్రీస్ట్ మేస్త్రి చేతిలో బంగారు నాణాలు ఉంచాడు.
వెంటనే ఇక్కడి నుంచి వెళ్ళకు. కొంతసేపు ఇలాగే ఉండు. కతీడ్రల్ లో గంట మోగుతుంది.
అప్పుడు వెళ్ళు. ఆ లోగా గంతలు గాని విప్పుకుంటే, నీకు చెప్పరాని చేటు కలుగుతుంది. అని చెప్పి ప్రీస్ట్ వెళ్ళిపోయాడు. మేస్త్రి
బుద్దిగా గంట మోగే వరకు వేచి ఉన్నాడు.చేతిలోని బంగారాన్ని ఎగరేస్తూ కాలం
గడుపుతున్నాడు. గంట మోగనే మోగింది. అతను గంతలు విప్పుకున్నాడు. చూస్తే అతను నది
పక్కన ఉన్నాడు. ఇంటికి దగ్గరే కనుక, వెంటనే
వెళ్ళిపోయాడు. ఇక ఒక రెండు పారాలపాటు ఇంట్లో పండుగలా గడిచింది. రెండు రాత్రులు పని
చేసినందుకు రెండు వారాలపాటు సరదా. ఆ తర్వాత మళ్లీ, అతను అతని బీదతనం ఉండనే ఉన్నాయి.
అతను ఎంతో కొంత పనిచేస్తున్నాడు. ప్రార్థనలు కూడా బాగా
చేస్తున్నాడు. ఉపవాసాలు సెలవు దినాలు, సంవత్సరం తర్వాత
సంవత్సరం చేస్తూనే ఉన్నాడు. కుటుంబం పెరిగింది. వాళ్లను చూస్తే దేశ దిమ్మరులు
అనుకునే పరిస్థితి వచ్చింది. ఇల్లు అనే ఆ కొంప ముందు ఒక సాయంత్రం కూర్చుని
ఉన్నాడు. అక్కడికి బాగా కలిగిన బాబు ఒకతను వచ్చాడు. ఆయనకు చాలా ఇల్లు ఉన్నాయని
చాలామందికి తెలుసు. కలిగినవాడు అతను. ఆ డబ్బు గలాయన మన తాపీ మేస్త్రి వైపు ఒకసారి
చూచాడు. గుబురయిన కనుపమలు గల కళ్ళను బాగా విప్పి చూచాడు.
నీవు కడుగు బీదవాడవు అంటున్నారు అందరూ, అన్నాడు.
ఆ మాట నిజమే కదండీ. చూస్తేనే తెలుస్తుంది కదా!
అయితే నేను అనుకున్నట్టే, నీకు పని దొరికితే బాగుంటుంది కదా? అది తేలికగా చవకగా!
గ్రనాడాలో ఏ మేస్త్రి అయినా ఎంత చవకగా వస్తాడో అలాగే
నేను వస్తాను.
నాకు కావాల్సింది అదే. నా పాత ఇల్లు ఒకటి మరీ
పడిపోతున్నది. దాన్ని మరమ్మతు చేయించాలంటే అయ్యే ఖర్చు, దాని మొత్తం విలువ కంటే
ఎక్కువయ్యేటట్టుంది. అందులో ఎవరు ఉండలేరు. కనుకనే, ఎంత వీలయితే అంత తక్కువ ఖర్చుతో, దాన్ని
నిలబెట్టాలి అన్నది నా కోరిక.
ఇక మేస్త్రిని వెంటబెట్టుకుని ఆ పెద్దమనిషి ఒక పెద్ద
పాడుపడిన ఇంటి వద్దకు తీసుకుపోయాడు. అందులో ఎన్నో ఖాళీ హాళ్ళు, నడవలు, గదులు ఉన్నాయి. అట్లా ముందుకు సాగి వాళ్ళు మధ్యభాగంలోకి వెళ్లారు. అక్కడ
కనిపించిన పాత మూరిష్ ఫౌంటెన్, మేస్త్రీని
చకితుడిని చేసింది. అతను ఒక్క క్షణం నిర్ఘాంత పోయాడు. కలలో లాగా అతనికి ఏవో
గుర్తులు కళ్ళ ముందు కదలాడాయి.
అయ్యా! ఈ ఇంట్లో ఇంతకుముందు ఎవరు ఉండేవారు? పట్టలేక అడిగాడతను.
వాడి బండ బడా! ఒక పీనాసి పూజారి ఉండేవాడు!
ఉరుముతున్నట్టు చెప్పాడు పెద్దమనిషి. అతనికి తాను తప్ప మరెవరు పట్టరు. అతని దగ్గరేమో
చాలా డబ్బు ఉంది అని అందరూ అన్నారు. బంధువులు కూడా ఎవరూ లేరు. పోయిన తర్వాత ఆస్తి
మొత్తం చర్చికే చెందుతుంది అన్నారు. అతను ఉన్నట్టుండి చనిపోయాడు. ఆస్తినంతా
హస్తగతం చేసుకుందామని మిగతా పూజారులు, అధికారులు
ఒక్కమాటుగా వచ్చారు. ఒక తోలు పర్స్ లో ఏవో కొన్ని డుకాట్లు తప్ప అక్కడ మరేమీ
దొరకలేదు. నిజానికి దురదృష్టవంతుడిని నేను! అతను పోయాడు. ఇల్లు మాత్రం అతనికిందే
ఉంది. బాడుగ ఇచ్చే వారెవరూ లేరు. చచ్చిన మనిషి మీద నేను వ్యాజ్యం వేయడానికి కూడా
లేదు. ముసలి పూజారి పడుకునే చోటు నుంచి కాసుల గలగల చప్పుడు వినిపిస్తున్నదని
చుట్టుపక్కల మనుషులు చెబుతున్నారు. అతను ఏదో డబ్బులు లెక్క పెడుతున్నట్టు!
అప్పుడప్పుడు మూలుగులు, మాటలు కూడా
వినపడుతున్నాయట! నిజమో కాదో తెలియదు కానీ, నా ఇంటికి మాత్రం చెడ్డ పేరు వచ్చింది. ఇక అద్దెకు ఎవడూ రావడం లేదు!
చెప్పింది చాలయ్యా! అన్నాడు తాపీ మేస్త్రి. మరెవరో
దొరికే దాకా నేను నీ ఇంట్లో ఉంటాను. అద్దె మాత్రం ఇవ్వలేను. చేతనయినంత మటుకు
ఇంటిని మరమ్మతు చేస్తాను. ఆ పెద్దాయన ఆత్మకు కూడా శాంతి కలుగజేస్తాను. మీకు తెలుసు
కదా నేను మంచి క్రిస్టియన్ను! పైగా బీదవాడిని! దయ్యాలు కూడా నన్ను ఏమీ చేయలేవు.
అతని ఏదో డబ్బు సంచి రూపం లో నా ముందుకు వస్తే తప్ప నాకు పోయేదేమీ లేదు!
తాపీ మేస్త్రి మంచివాడు గనుక ఇల్లు గల ఆయన వెంటనే
ఒప్పుకున్నాడు. మేస్త్రీ ఆ ఇంట్లోకి కుటుంబంతో సహా వచ్చి చేరాడు. చేతనేనంత పని
కొనసాగించాడు. కొంచెం కొంచెంగా ఇంటిని మొత్తం బాగు చేశాడు. పాత కళ మళ్ళీ వచ్చింది.
పోయిన పూజారి గదిలో నుంచి నాణాల చప్పుడు ఎవరికీ వినిపించడం లేదు. ఇంట్లో ఉంటున్న
మేస్త్రీ జేబులో మాత్రం నాణాల చప్పుడు వస్తున్నది. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, అతని వద్ద క్రమంగా డబ్బు చేరింది.
చుట్టుపక్కల వాళ్ళందరూ అతడిని గౌరవించసాగారు. కొంతకాలంలోనే అతను గ్రనాడా మొత్తంలో
ధనికులలో ఒకడు అనిపించుకున్నాడు. చర్చ్ కు పెద్ద మొత్తంలో విరాళాలు ఇచ్చాడు.
అందులో అనుమానమే లేదు. అతని అంతరాత్మ మరి శాంతించాలి కదా! దాచిన నిధిని గురించి
అతను నోరు విప్పి ఎవరికీ చెప్పలేదు, చనిపోయే ముందు
అంటే మరణశయ్య మీద తన కొడుకుకు, మిగతా
ఒకరిద్దరికి తప్ప!